2014/May/31

ไม่พูดพร่ำทำเพลง แปะเลยละกัน

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~ Addiction ~

[K] Fan Fiction
Pairing: MikoRei

Author: Aisa

.

.

.

ควันสีขาวล่องลอยอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะค่อย ๆ ม้วนตัวเป็นเกลียวแล้วจางหายไป กลิ่นฉุนอันแฝงไปด้วยพิษร้ายอันเข้มขมผสมกับความเย้ายวนชวนให้หลงใหลนั้นอบอวลอยู่ในบรรยากาศของบาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในค่ำคืนนี้ และหนึ่งในที่มาของควันกับกลิ่นดังกล่าวก็มาจากบุหรี่ของชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงที่กำลังรอเครื่องดื่มของตนอยู่ตรงที่นั่งหน้าเคานเตอร์ของบาร์แห่งนี้

มีเสียงประตูบาร์ถูกเปิด ลูกค้าคนใหม่เดินเข้ามายังหน้าเคานเตอร์ และนั่งลงตรงที่นั่งว่างข้าง ๆ ชายหนุ่มผมแดง

บาร์เทนเดอร์มาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้าผู้มาก่อน แล้วรับออร์เดอร์จากลูกค้าผู้มาใหม่ซึ่งบังเอิญสั่งเครื่องดื่มแบบเดียวกัน เขาผสมเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ลูกค้ารายใหม่ ก่อนจะรีบถอยกลับไปอยู่ประจำมุมหนึ่งในเคานเตอร์ให้ห่างจากลูกค้าสองคนนี้ให้มากที่สุดเพราะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากลูกค้าทั้งสอง

ในสายตาของคนทั่วไป คงมองเห็นคนสองคนที่นั่งอยู่หน้าเคานเตอร์เป็นนิยามของความตรงกันข้ามอย่างสุดขั้ว คนหนึ่งเป็นชายผู้มีผมสีแดงเด่นสะดุดตา หน้าตาดุดันน่าเกรงขาม ไว้ผมทรงเสยและแต่งกายราวกับหัวหน้าแก๊งนักเลงป่วนเมือง ในขณะที่อีกคนหนึ่งเป็นชายสวมแว่นผู้มีผมสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องฟ้ายามราตรี ท่าทางสุภาพ เสื้อผ้าหน้าผมเนี้ยบเรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้ว

น้อยคนนักที่จะรู้ว่าชายสองคนนี้เป็นถึง "ราชา" ผู้มีพลังอันยิ่งใหญ่เหนือมนุษย์ทั่วไป

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาได้มาพบกันโดยบังเอิญในบาร์สักแห่งในเมืองชิซุเมะที่ไม่ใช่บาร์โฮมระ ในยามที่ต่างฝ่ายต่างนึกอยากเปลี่ยนบรรยากาศไปหาที่นั่งดื่มตามลำพังบ้าง ก็ไม่รู้ว่าดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง ถึงต้องบังเอิญสุ่มเลือกไปบาร์เดียวกันในวันและเวลาเดียวกันอยู่เรื่อย แล้วก็ต้องบังเอิญได้ที่นั่งติดกันตรงหน้าเคานเตอร์อยู่เรื่อยเช่นกัน

นัยน์ตาสีม่วงดั่งอัญมณีอเมทิสต์แฝดที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลังเลนส์แว่นเหลือบมองไปยังผู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างครุ่นคิด หากนอกเหนือจากยามที่ต้องปะทะกันในระหว่างปฏิบัติหน้าที่แล้ว ภาพที่เขาเห็นจนชินตาคือชายผู้นี้มักจะคาบบุหรี่อยู่เสมอ ครั้งนี้เขาจึงอดไม่ได้ที่จะทักขึ้นมา

"สุโอ คุณเคยคิดบ้างไหมว่าบางทีคุณก็สูบบุหรี่จัดไปหน่อยนะครับ"

"หืม? ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากคนที่สูบบุหรี่เหมือนกันหรอกนะ มุนาคาตะ"

'แล้วใครกันที่เป็นต้นเหตุให้ฉันเริ่มสูบ!?' ใจอยากจะโพล่งต่อว่าออกไปแบบนั้น แต่ก็หยุดตัวเองไว้ได้ทันก่อนที่จะหลุดปากพูดสิ่งที่ทำให้หวนนึกถึงอดีตที่ไม่อยากจดจำสักเท่าไรนักออกไป

"ก็แค่นาน ๆ ทีเท่านั้นแหละครับ อย่าลืมสิว่าผมควบคุมตัวเองได้มากกว่าคุณ"

"นายควบคุมตัวเองได้ ก็เรื่องของนายสิ จะมาควบคุมฉันด้วยทำไม"

"คุณนี่ไม่ไหวเลยนะครับ ในฐานะราชา เคยมีสำนึกบ้างไหมครับว่าควรจะเป็นตัวอย่างที่ดี ในแคลนของคุณมีเยาวชนวัยยังไม่บรรลุนิติภาวะอยู่ไม่น้อย ถ้าพวกเขาเจริญรอยตามคุณกันหมด เมืองนี้คงมีปริมาณขยะก้นบุหรี่กับอัตราการเกิดอัคคีภัยเพิ่มสูงขึ้นมหาศาลเลยนะครับ"

"เจ้าพวกนั้นมีคุซานางิกับทตสึกะคอยดูแลอยู่แล้วล่ะน่า"

ไม่รู้เป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือเหตุใด ที่ทำให้มุนาคาตะรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ เมื่อได้ยินราชาสีแดงเอ่ยชื่อคนสนิท แต่เขาก็พยายามไม่สนใจความรู้สึกนั้นแล้วดำเนินบทสนทนาต่อ

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ คุณก็น่าจะรู้นะครับว่าควันบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ถ้าคุณอยากจะปอดพังก่อนเวลาอันควรก็เรื่องของคุณ แต่อย่างน้อยก็น่าจะเห็นใจเด็กที่อยู่ใกล้ตัวบ้าง เด็กสเตรนคนนั้น... คุชินะ แอนนา น่ะครับ"

"แอนนาก็ไม่เห็นเคยว่าอะไรนี่"

คำพูดที่ฟังดูไร้สำนึกสิ้นดีจากปากของเจ้าสิงโตเพลิงนี้ทำให้มุนาคาตะถึงกับส่ายหน้าเลยทีเดียว

"ช่างน่าสงสารพวกแคลนส์แมนของคุณจริง ๆ ที่มีราชาแบบนี้ นอกจากจะไม่ห่วงตัวเองแล้ว ยังไม่ห่วงแคลนส์แมนอีก ผมคงเสียเวลาเปล่าสินะครับที่อุตส่าห์เตือนคุณ"

แม้ในยามปกติ ราชาสีแดง สุโอ มิโคโตะ จะดูเหมือนเป็นคนที่ไม่ใส่ใจรับรู้อะไร แต่ในทันใดนั้นเขากลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดประชดประชันของอีกฝ่าย มันอาจจะหลุดออกมาเพียงเล็กน้อยโดยที่คนพูดไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาก็ทันรับรู้ได้

...และการได้แกล้งราชาคู่ปรับก็เป็นเรื่องสนุก...

"พูดแบบนี้ หรือว่า...นายเป็นห่วงฉัน?" พูดไม่พูดเปล่า ยังส่งสายตายียวนกวนประสาทให้อีก

"ไม่มีความจำเป็นที่ผมจะต้องไปห่วงคนที่ไม่เคยห่วงตัวเอง" ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินตอบกลับทันควัน พร้อมกับยกมือขึ้นดันแว่นแล้วเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่อาจซ่อนสีแดงเรื่อจาง ๆ ที่ปรากฏขึ้นบนแก้มจนเกือบจะถึงใบหูได้

สีแดงระเรื่อบนแก้มเนียนนั้นเป็นสิ่งยืนยันชัดเจนที่ทำให้เจ้าของแววตาสีอำพันยิ่งแน่ใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกไปเอง และคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาในตอนนี้ก็ช่างดูน่ารักน่าแกล้งเสียเหลือเกิน

"ถ้าอยากให้ฉันหยุดสูบไอ้แท่งมะเร็งนี่นัก..." ราชาสีแดงเอี้ยวตัวจากที่นั่งของตนแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ราชาคู่ปรับ ใกล้จนยิ่งทำให้อีกฝ่ายยากที่จะเก็บซ่อนอาการไว้ได้ "ก็หาทางทำให้ฉันหยุดให้ได้สิ" พูดจบก็แกล้งพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าชายหนุ่มสวมแว่น เพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ยี่ห้อที่ตนสูบ

ราชาสีน้ำเงินมีหรือจะยอมถูกกลั่นแกล้งฝ่ายเดียว ยิ่งเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจับความรู้สึกของเขาได้แล้วคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า เขายิ่งรู้สึกอยากเอาชนะ

"ถ้าอย่างนั้นก็..." มือขาวเรียวเอื้อมไปคีบบุหรี่จากปากของอีกฝ่ายมาทิ้งลงในที่เขี่ยบุหรี่ที่อยู่บนเคานเตอร์ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นและยิ้มอย่างมีเลศนัย "หาอะไรอย่างอื่นทำแทนสิครับ" และโดยไม่ทันให้เจ้าของออร่าเพลิงแดงอันทรงพลังนั้นได้ทันตั้งตัว ผู้ควบคุมออร่าสีน้ำเงินก็ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผละออก วางเงินค่าเครื่องดื่มของตนไว้บนเคานเตอร์ แล้วลุกเดินออกจากบาร์ไปทันที

เจอแบบนี้ ราชาสีแดงถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แต่เพียงไม่นานเขาก็กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับเลียริมฝีปากของตนราวกับนักล่าที่เห็นเหยื่อมาท้าทายอยู่ตรงหน้า เขาจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มแล้วลุกตามออกไปอย่างรวดเร็ว

"หึ! มายั่วกันแบบนี้ อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยนายไปง่าย ๆ นะ มุนาคาตะ"

.

.

.

~ Fin ~

ที่เหลือ รบกวนไปจิ้นต่อเอาเองนะค้า~~~~

สุขสันต์วันงดสูบบุหรี่โลกค่ะ ครุคริ <3

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

เราไม่ได้แต่งฟิคมานานหลายปีมาก รู้ตัวเลยว่าสกิลการใช้ภาษาฝืดไปเยอะจริง ๆ
แล้วฟิคนี้เราก็พิมพ์สดในไอโฟนตั้งแต่เมื่อช่วงเย็นวันนี้เอง แทบไม่ได้ตรวจทาน ถ้ามีข้อผิดพลาดบกพร่องอะไรก็ขออภัยด้วยนะคะ

//กระโดดมุดกองผ้ากับกองวิกสีน้ำเงินหนีหายไปอย่างอับอาย แอร๊~ =////=

Comment

Comment:

Tweet

Creative Commons License
ผลงานนี้ โดย Aisa ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย.
This work by Aisa is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Thailand License.


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com