มาอัพรีพอร์ตงาน Gundam Expo Thailand 2008 ซะที

แต่ขอแอบบ่นด้วยความเสียดายก่อน...

ใจจริงเราอยากไปงานวันอาทิตย์อีกวันใจแทบขาด
แต่อุตส่าห์ตัดใจไม่ไป เพราะอยากจะอยู่บ้านปั่นงานที่ต้องส่งวันพุธนี้
แต่ทว่า...แต่ทว่า...
พอไปเรียนวันจันทร์ถึงเพิ่งรู้...ว่าอาจารย์เลื่อนส่งงานไปเป็นวันที่ 7 มกราแล้ว...
ว้ากกกกกกกกก  TTATT
ทำไมคราวนี้เซ้นส์นิวไทป์ของชั้นไม่ทำงานวะ?!
(คาดว่าเป็นเพราะเอาพลังมาทุ่มกับการปั่นชุดจนหมดแล้ว)
อดไปรั่วอีกวันเลย!
นี่สินะ...ชีวิตเด็ก ป.โท...
โฮวววววว สิ้นหวังแล้ววววววว 

จบการบ่นแต่เพียงเท่านี้

เข้าสู่รีพอร์ตกันเถอะ

Here is the report of the event on Saturday 2008/12/20.

ย้อนความกลับไปเมื่อเย็นวันพฤหัสที่ 18
เรามีอันต้องโกรธจัดจนแทบไมเกรนแด๊ก
เรื่องของเรื่องคือ เราโทรไปหาป้า***
ซึ่งเป็นช่างตัดเสื้อที่เราฝากผ้าตัดชุดเดรสของทีเอเรียเอาไว้ตั้งแต่หลังตอน 8 ฉาย
จริงๆเรากะจะคอสชุดนี้ตั้งแต่งานแคปซูลเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว
และป้าก็เคยรับปากไว้อย่างดีว่าเสร็จทันแน่นอน
แต่สุดท้ายป้าก็ทำไม่ทันงานแคปซูล ต้องขอเลื่อนกับเรา
เราก็เออ...ไม่เป็นไร ไว้คอสงานกันดั้มอีกสัปดาห์นึงก็ได้

เราคอยโทรไปเตือนป้าตั้งแต่ต้นสัปดาห์ว่าเราจะต้องใช้ชุดแล้วนะ ต้องเสร็จจริงๆนะ
แล้วล่าสุด เราโทรไปเมื่อวันพฤหัส
แต่สิ่งที่เราเจอคือ...โดนป้าวีนใส่...
พอเค้ารู้ว่าเป็นเรา น้ำเสียงเค้าก็เปลี่ยนเป็นแทบจะตะคอกใส่โทรศัพท์เลย
"สา! อย่าโทรมากวนป้าบ่อยๆได้มั้ย ป้าไม่มีสมาธิทำงาน!"
เราก็อึ้งๆไปนะ คือแบบ...เราผิดเหรอที่โทรไปเพื่อจะถามความคืบหน้าของชุดเราน่ะ?
แล้วพอเราถามว่าชุดเราเป็นยังไงบ้าง...
ป้าบอก "ยังไม่ได้เริ่มทำเลย ไม่มีเวลา ใช้งานอื่นละกัน มีงานอีกตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอ"
.
.
.
.
.
แสรดดดดดดดดดด
เมิงเบี้ยวกรูมางานนึงแล้วนะเว้ย!
เงินมัดจำก็เอากรูไปแล้ว 500 บาท
มาทำตัวไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ได้ไงวะ?!
แถมมาพูดจาแย่ๆใส่ทางโทรศัพท์อีก
แล้วไอ้ที่ทำหน้ายิ้มแย้มรับปากว่า "เสร็จแน่นอน" นั่นมันอะไร? กรูตาฝาดหูแว่วไปเองเหรอ?
แม่งเอ๊ยยยยยยยยยย

แล้วเย็นนั้น...เราก็มีอันได้บุกไปถึงร้านป้าที่พาหุรัด เพื่อไปทวงผ้าคืน
ป้าไม่ทำก็ช่างหัวป้าแล้วโว้ย! เย็บเองก็ได้!

พอไปถึง โอ้โห! ไม่อยากจะเชื่อในความตอแหลของป้าเลย
ทีอยู่ในโทรศัพท์ล่ะพูดจาโคตรแย่ใส่เราชนิดที่เรียกได้ว่าแทบจะตะคอกใส่ลูกค้าแล้ว
แต่พอเจอหน้าเราจริงๆ กลับทำเป็นขอโทษขอโพย
บอกว่าไม่ว่างจริงๆ วุ่นเรื่องย้ายร้าน ย้ายของ หาอุปกรณ์ไม่เจอ ฯลฯ
.
.
.
.
.
ถ้าไม่ว่าง...ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก
ถ้าไม่อยากทำ...ทำไมไม่บอกกันตรงๆ
ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีปัญญาทำได้อย่างที่พูด...ทำไมต้องรับปากซะดิบดีว่า "เสร็จแน่นอน"
ทำแบบนี้มันดิสเครดิตตัวเองแท้ๆเลยนะ...

ตอนนั้นเราโกรธจนแทบพูดอะไรไม่ออกแล้ว
ยิ่งเห็นชุดตัวเองยังเป็นแค่กองผ้า เรานี่แทบจะบ้าตายอยู่ตรงนั้นเลย
เราได้แต่ควบคุมอารมณ์ไว้
แล้วบอกป้าไปด้วยน้ำเสียงที่โคตรไร้อารมณ์ว่า "งั้นขอผ้าคืนค่ะ จะเอาไปตัดเอง"
ป้ายังแอบทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าค่ะ! ทำเป็นช่วยแนะนำวิธีนู่นนี่นั่นโน่น
(เรื่องแค่นี้กรูมีปัญญาคิดเองได้ว้อยยยย ไม่ต้องกระแดะมาสอน!)
มีการบอกอีกนะว่า "ชุดนี้แบบไม่ยากหรอก เอาจักรไถแป๊บเดียวก็เสร็จแหละ"
(อ๊อ~~ เหรอคะ?! แล้วทำไมป้าไม่ทำให้เสร็จซะล่ะวะคะ? ฝากผ้าไว้ตั้งเกือบเดือนแล้ว)
เราก็บอกไปว่า "คงเย็บด้วยมือหมดแหละค่ะ ที่บ้านไม่มีจักร"
ป้ายังคงเล่นละครน้ำเน่าของป้าต่อไป
"อุ๊ย จะเย็บด้วยมือทั้งชุดเลยเหรอ เก่งจัง"
เราสุดจะทนความแหลของป้าไม่ไหวแล้ว เลยรีบตัดบท
"ถึงอาจจะทำออกมาทุเรศก็ยังดีกว่าไม่มีใส่ค่ะ" (<< เน้นเสียงท้ายประโยคเพื่อความจิกกัด)

แล้วคืนนั้น...โรงงานนรกก็เริ่มขึ้น...

เรานั่งงมมันอยู่ทั้งคืน จนถึงเช้าวันศุกร์ เพิ่งเสร็จแค่ส่วนกระโปรงอย่างเดียว
แต่ตอนนั้นเราไม่ไหวแล้วเพราะเพิ่งฟื้นไข้มา แถมเจอไมเกรนมาสมทบอีก
เลยนอนหลับพักตอนช่วงเช้าแป๊บนึง ก่อนจะตื่นตอนเที่ยงมานั่งทำต่อ

คืนวันศุกร์ เราก็นั่งปั่นชุดทั้งคืนตามเคย
ได้ข่าวว่าบีจังที่จะคอสลอร่า(โลรันแต่งหญิง)ก็เผชิญชะตากรรมเดียวกัน
เพราะตอนโทรไปตอนดึกๆคืนนั้น บีจังก็กำลังปั่นชุดอยู่เหมือนกัน
และคาดว่าคงได้ปั่นโต้รุ่งยันเช้าเหมือนกันแน่ๆ
ก็เลยใส่สมอลทอล์คคุยไปปั่นไปเพื่อกันไม่ให้ตัวเองหลับ
จนโทรศัพท์เราแบตหมดดับไปเอง

ขอบอกว่าตอนเย็บส่วนหน้าอกกับลำตัวของชุดนี่เป็นอะไรที่ยากมากอ่ะ
เพราะมันต้องพอดีส่วนเว้าส่วนโค้ง(ที่เราแทบจะไม่มีเหลือแล้ว)
ไอ้เราก็ทำแพทเทิร์นอะไรไม่เป็นเลยด้วย
ได้แต่เอาสายวัดมาวัดสดๆเดี๋ยวนั้น แล้วเย็บไปทาบกับตัวไป
ยิ่งตรงส่วนหน้าอกเนี่ย ยากชิ_หา_เลย เพราะมันต้องเย็บรอยต่อโค้งให้พอดี
เราต้องแก้ตั้งหลายรอบกว่ามันจะออกมาเป็นอย่างที่เห็นในวันงานได้น่ะ

แล้วชุดเราก็เสร็จตอนเกือบ 8 โมงเช้าของวันงาน...

I had just finished sewing my dress at about 8AM that day!

ไม่สิ...จะว่าเสร็จก็ไม่เชิงหรอก เพราะมันอยู่แยกกันเป็นชิ้นๆเกือบหมดเลย
เสื้อชิ้นนึง กระโปรงชิ้นนึง
ซึ่งตัวเสื้อเนี่ย...เราไม่กล้าเย็บส่วนอกติดกับส่วนลำตัวทั้งหมด เพราะกลัวกะความโค้งพลาด
ก็เลยเย็บยึดไว้แค่ตรงกลางอกกับตรงใต้รักแร้เท่านั้น
เสื้อตาข่ายตัวในที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะตัดเย็บเป็นตัวเสื้อเลยก็ทำไม่ไหวเพราะเบลอมากแล้ว
เลยใช้วิธีตัดผ้าตาข่ายเป็นแผ่นๆมาติดเข็มกลัดเอาเวลาใส่
สรุปว่าเป็นอะไรที่อุบี๋มากกกกกกก
ใครได้เห็นเบื้องหลังชุดเราใกล้ๆล่ะก็...ถือว่าได้เห็นของแรร์ชิ้นเดียวในโลกเชียวนะคะ ฮา~

หลังจากจัดการชุดเรียบร้อยแล้ว เราก็จะอาบน้ำแต่งตัวไปงานเลย
แต่อนิจจา...มีเรื่องให้เผาตัวเองจนได้
เราไปเผลอยืนหลับในห้องน้ำค่ะ (ขอย้ำว่า ยืนหลับ เลยนะ)
คือแบบ...เปิดฝักบัวมา โอ้ว~ น้ำอุ่นสบาย~
แล้วเราก็เอามือยันฝาห้องน้ำหลับคาอยู่ตรงนั้นเลย... (<< คอสเวอร์ชั่นตอน 10 ซีซั่นสอง?)

แม่เห็นเราหายเข้าไปในห้องน้ำนานเกือบชั่วโมง เลยมาเคาะประตูเรียก
เราถึงได้ตกใจตื่นแล้วรีบอาบน้ำให้เสร็จก่อนจะออกมารีบแต่งตัว
ได้นั่งยัดซิลิโคนกับฟองน้ำอย่างสนุกสนานก็ตอนแต่งตัวที่บ้านนี่แหละ เหอๆ
(ขนาดเสริมสองชั้นแล้วนะ อึ๋มที่สุดได้แค่นั้นแหละ กร๊าก~  TTwTT )
หลังจากนั้นก็จัดของเตรียมไปงาน เสร็จแล้วก็รอแม่แต่งตัว

ระหว่างรอแม่ เราก็มาแต่งหน้าแบบรีบๆ
งานนี้เรียกได้ว่าแต่งหน้าสั่วมากเลย กะแค่โบ๊ะปกปิดความโทรมและไล่ผีแพนด้าใต้ตา
เราใช้แค่รองพื้น แป้ง แล้วก็ลิปกลอส แค่สามอย่างจริงๆนะ
ตอนแรกกะว่าที่เหลือค่อยไปแต่งต่อที่งานละกัน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้แต่งเพิ่มเลย
ก็เลยดูสวยแบบธรรมชาติ(ลงโทษ)อย่างที่เห็นนั่นแหละค่ะ
ต้องขออภัยแม่ยกทิเอ๊ะด้วยนะคะ  TTwTT

เมื่อทุกอย่างพร้อม เรากับแม่ก็ออกเดินทางตอนประมาณเกือบเที่ยง ไปโดยรถแท็กซี่
ไปถึงงานตอนเที่ยงกว่า เข้าไปก็เจอเอ็กเซียตัวใหญ่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางงานเลย

I went to the event at Central Plaza Chaengwattana by taxi.

The first thing I saw was...

the 4-metre Exia!

แล้วก็เจอพลอยกับเนะคอสเซ็ตจุ่ยกับมาริน่าเป็นคู่ขวัญอยู่ในงาน

Setsuna : Zodiac.L.
Marina : Nezumi-Nene

จากนั้นเราก็เริ่มตามหาบีจัง ซึ่งเพิ่งเผชิญชะตากรรมเดียวกับเรามาสดๆร้อนๆ
คือไม่ได้นอนทั้งคืนเหมือนกันเพื่อปั่นชุดลอร่า แล้วก็เพิ่งเสร็จเมื่อเช้าเหมือนกันด้วย

เรากับบีจังรีบขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำชั้นสอง
ตอนเดินไปถึงหน้าห้องน้ำ มันจะถึงห้องน้ำชายก่อน เรายังอุตส่าห์ปล่อยมุขได้
/me มองห้องน้ำชาย "วันนี้พวกเราต้องเข้าห้องนี้ใช่มั้ย?"
แล้วก็ขำๆกันไป

ถ้าใครยังไม่เก็ทมุขล่ะก็...ดูเอาสิคะว่าเรากับบีจังคอสอะไรกัน  -  -+
(ขออาศัยรูปกล้องพลอย เนื่องจากกล้องเราไม่มีภาพนิ่งตอนขึ้นเวที)

เป็นไงล่ะ? เก็ทแล้วชิมิเคอะ? ชิมิๆ 

เราคอสทีเอเรีย เวอร์ชั่นปลอมตัวแต่งหญิงในตอนที่ 8 ของซีซั่นสอง
ส่วนบีจังคอสลอร่า (โลรัน พระเอกภาค Turn A เวอร์ชั่นแต่งหญิง)

Tieria (female disguise version) from Gundam 00 : Aisa
Laura (Loran in female disguise) from ∀ Gundam : Sakura

ก็เรียกได้ว่า ถึงจะคนละภาค แต่ก็ธีมเดียวกันนะฮ้า~
(ในประวัติศาสตร์ชาติกันดั้ม รู้สึกจะมีคนขับกันดั้มแค่สองคนนี่แหละที่เคยโดนจับแต่งหญิง)

ขอบอกว่าตอนเย็บชุดน่ะ...เราวัดพอดีตัวนะ
แต่พอใส่จริง...หลวมโพรกกกกกกก
ยิ่งตรงเอวเนี่ย...หลวมชนิดที่ว่าสอดมือลงไปทั้งสองมือได้อย่างสบายๆเลย
(คนอื่นไม่ต้องมาช่วยพิสูจน์นะยะ! ชั้นพิสูจน์ด้วยมือตัวเองได้)
เชื่อมั้ยว่าเมื่อตอนเช้าวันศุกร์ น้ำหนักเรายังอยู่ที่ 47
แต่พอถึงเช้าวันงาน มันเหลือแค่ 45 ค่ะ! 
การอดนอนปั่นชุดสามารถทำให้น้ำหนักหายไป 2 กิโลได้ภายในชั่วข้ามวัน?!!  =[]=

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ก็ออกมาจัดการหัวกันที่หน้ากระจก
ระหว่างนั้นพลอยกับเนะก็ขึ้นมาช่วยเรากับบีจังแต่งตัวด้วย ขอบคุณมากๆนะทั้งสองคน

แต่พลอยกับเนะต้องกลับลงไปที่งานก่อนเพราะโดนสต๊าฟเรียกตัว
(เนื่องจากทั้งสองโดนสต๊าฟจับมัดมือชกให้ลงประกวดคอสอย่างงงๆ เหอๆ)

พอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ลอร่ากับทีเอโกะก็พร้อมเดินเข้างานอย่างสง่างามแล้วค่ะ
แต่พอเข้างานไปเท่านั้นแหละ...กล้องมาจากไหนไม่รู้เป็นสิบเลย กรี๊ดดดด  =[]=

แอบไม่ค่อยเซ้ลฟ์ เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าชุดเรามันพร้อมจะหลุดเป็นชิ้นๆได้ตลอดเวลา
ต้องคอยจัดคอยดึงตลอดเลย คราวหน้าถ้าคอสอีกคงต้องปรับปรุงให้ดีกว่านี้

อีกปัญหาที่เราพบตอนคอสชุดนี้คือ...ถุงน่องทรยศ!
มันสามารถร่วงหล่นลงมากองที่ข้อเท้าได้ตลอดเวลา
เราเลยต้องคอยดึงถุงน่องขึ้นเกือบตลอดทั้งงาน
ส่วนบีจังก็แอบเจอปัญหาคล้ายๆกัน แต่รายนั้นมีปัญหากับถุงมือยาวค่ะ
ลอร่าก็เลยต้องคอยดึงถุงมือขึ้นตลอดเวลาเหมือนกัน 

สักพักก็เริ่มมีกิจกรรมการประกวดคอสเพลย์บนเวที
เราก็ยืนดูอยู่จากแถวๆด้านหลังเอ็กเซียนั่นแหละ

There was a cosplay competition
but I didn't join the cosplay competition.

พอยืนดูประกวดคอสเสร็จ เรากับบีจังก็ไปหามุมหลืบเพื่อซ้อมร้องเพลงกัน
แล้วก็มีถ่ายรูปเล่นบ้างเล็กน้อย แต่หลักๆคือนั่งพักผ่อนกับซ้อมร้องเพลง
ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงจากทางเวทีประกาศผลคอสเพลย์
ปรากฏว่าคู่ของพลอยกับเนะได้ที่ 2 แหละ ยินดีด้วย~ 

งานนี้เราลงประกวดคาราโอเกะคู่กับบีจัง
ร้องเพลง Resolution ซึ่งเป็น OP2 ของ Gundam X ค่ะ

I and Sakura joined the karaoke competition.
The song we chose was 'Resolution' from Gundam X.

ว่าแล้วก็...ขอแปะไม่เหมือนชาวบ้าน

คนส่วนใหญ่เขาถ่ายภาพนิ่งกัน
แต่เราจะโพสเป็นวีดีโอคลิปตอนเรากับบีจังร้องเกะเลยค่ะ  -  -+
(ตกลงกับบีจังแล้วว่าเผยแพร่ได้ เพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้ว กร๊าก~)

ผลงานการถ่ายวีดีโอโดยจุ่ยน้อยพลอยลี่ แต๊งกิ้วนะจ๊ะลูกจุ่ย 
Thanks Zodiac.L. for recording this video-clip for me.

คอมเม้นต์ส่วนตัว...
- ดูคลิปแล้วแบบ...นี่ชั้นขึ้นไปทำบ้าอะไรบนเวทีเนี่ยยยยยยยย  =////=
- ไมค์สองตัวเสียงดังไม่เท่ากันแหละ
- เสียงร้องเพลงของคนอดนอน นี่พยายามเต็มที่แล้วนะคะ  TTwTT
- นี่แหละคือที่มาของมุข "ทีเอริล & โลรันกะ"
- แอบมีประจานชื่อจริงตอนท้ายคลิป กร๊าก~

มีรูปช่วงระหว่างรอประกาศผลคาราโอเกะมาฝากกันเล็กน้อย

โฉมหน้าของบรรดาผู้ประกวดคาราโอเกะ
All the karaoke competitors

เรากับบีจังลงเกะงานนี้ก็กะลงขำๆ ลงเอามันส์อยู่แล้ว
ผลออกมา...ไม่ติดอันดับดังคาดค่ะ 5555
แต่ก็ขอบคุณเสียงเชียร์จากทุกท่านนะคะ
แค่คนดูชอบ เราก็ดีใจแล้วค่ะ 

ยินดีกับวินวายซังด้วยนะคะที่ได้ที่ 2 ในการประกวดคาราโอเกะ 

หลังจากประกาศผลเกะแล้ว ก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรแล้วล่ะ เนื่องจากเหนื่อยโคตรรรรร
ไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งแต่เย็นวันศุกร์ แถมอดนอนทั้งคืน
ระหว่างงาน อาหารที่ตกถึงท้องมีแค่ไก่ป๊อป 2 ชิ้นที่สาน้อยเอามาเผื่อแผ่
ขอบคุณมากนะน้องชาย  TTwTT

บีจังขอตัวกลับก่อน
เราไปช่วยถ่ายรูปให้เนะกับพลอย แล้วก็นั่งพักอยู่ตรงแถวๆที่วางกระเป๋านั่นแหละ

งานนี้กล้องเรารูปค่อนข้างน้อย
เนื่องจากมันเกิดอาการเพี้ยนๆเกือบตลอดงาน เลยไม่ค่อยได้เอามาถ่าย
ตอนแรกนึกว่าจะต้องไปเคลมร้านซะแล้ว กล้องเพิ่งซื้อมาแท้ๆแต่ดันมีอาการแปลกๆ
แต่ทว่า...พองานเลิก...มันก็กลับสู่สภาพปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
(กล้องอะไรวะน่ารักน่าตบที่สุด!)

หลังจากนั้น เราก็ไปกระจุกรวมกลุ่มอยู่กับทีมของทานุ เก็นซัง สาน้อย และวินวายซัง
หลังจากที่ทุกคนถ่ายรูปกันจนหนำใจแล้ว พวกเราก็ไปเปลี่ยนชุดเตรียมกลับ
แต่เนื่องจากกระเพาะของน้องจุ่ยน้อยพลอยลี่เริ่มเปิดทรานซั่มโหมดแล้ว
พวกเราเลยตัดสินใจแวะกินข้าวกันก่อนกลับ (จริงๆแล้วคือก่อนที่พลอยจะงับหัวคนข้างๆ)
ระหว่างนี้วินวายซังก็แยกกลับไปก่อน
เหลืออยู่ 6 คน คือเรา เนะ พลอย สาน้อย ทานุ และเก็นซัง
พวกเราขึ้นไปเดินดูร้านอาหารชั้นบน แล้วก็ได้ข้อสรุปที่ร้าน ZEN ค่ะ
ก็ไปนั่งกินชิวๆ แล้วก็คุยกันสนุกสนานเฮฮา
ขากลับ ทุกคนก็ได้อาศัยติดรถเนเนะไปลงสถานีรถไฟฟ้าก่อนจะแยกย้ายกันกลับจริงๆ

ก็ถือว่าเป็นวันที่สนุกมากๆอีกวันนึงในชีวิตเลยล่ะ 

เอ้า! แถมท้ายด้วยการแปะรูปตัวเองแบบเต็มๆชัดๆสักหน่อยละกัน

ซีรี่ย์ปืนพก

อันนี้รูปเดียวกับในเอนทรี่ที่แล้ว

เต็มตัว

ดูแล้วเม้นต์ซะ ไม่งั้นหัวมีรู  -  -+

แปะแค่นี้พอละ กล้องเรารูปน้อยแสนน้อย
ลองไปตามดูรูปอื่นๆได้จากบล็อกเพื่อนๆเราละกันนะคะ 

     ~ Special Thanks ~

ขอบคุณบีจังที่มาแต่งหญิงเป็นเพื่อนเรา ลงร้องเกะกับเรา
ขอบคุณพลอยที่ช่วยแต่งตัว ช่วยถ่ายวีดีโอให้ ฯลฯ
ขอบคุณเนเนะที่ช่วยซื้อน้ำให้ ให้ติดรถกลับบ้าน ช่วยรับฝากซื้อของ ฯลฯ
ขอบคุณสาน้อย สำหรับไก่ป๊อปสองชิ้นที่ช่วยประทังชีวิตพี่ชายคนนี้
ขอบคุณเก็นซัง ทานุ และวินวายซัง ที่มาคุย เล่น รั่ว สนุกสนานเฮฮาด้วยกัน
ขอบคุณเซ็นริที่ช่วยถ่ายรูปให้
ขอบคุณสหายคาราโอเกะทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้กันอยู่หลังเวที
ขอบคุณผู้จัดงานที่จัดงานดีๆแบบนี้ขึ้นมา
และขอบคุณท่านผู้อ่านบล็อก ที่ทนอ่านมาจนถึงตรงนี้ค่ะ

ถ้าตกหล่นใครไปบ้างก็ขออภัยนะคะ เอาเป็นว่าขอบคุณทุกคนเลยละกัน  

รักคนอ่าน รักคนเม้นต์นะจ๊ะ

See you next entry!

ป.ล. มีคนนึกว่าชั้นคอสอาเธน่าไปงานกันดั้ม... 

ป.ล.2 คอสชุดนี้คราวหน้าขอมีคนควงด้วยนะ (แต่ไม่เอาริบบ้อง!   )

ป.ล.3 อยากเกะโปรโตไทป์! อยากเกะไลอ้อน! (แต่ก่อนหน้านั้นชั้นต้องได้นอนพอนะ)