สวัสดีค่ะ

ช่วงนี้รู้สึกว่าน้ำยาล้างจานมันพยายามดันคู่ พี่เล็งxแม่นาง ซะจนออกนอกหน้า คือแบบว่าให้ส่อเซอร์วิสกันซะสามตอนรวดตั้งแต่ตอน 20-22 เลยทีเดียวเชียว...

ถึงแม้ว่าเราจะนิยมแม่นางเคะ แต่ไอ้ครั้นจะให้ยกให้พี่เล็งไปเลยก็ดูจะไม่ยุติธรรมกับอาเลคุงที่อุตส่าห์อยู่กับแม่นางมาตั้งแต่ต้นเรื่องเอาซะเลย แล้วก็ไม่ยุติธรรมกับน้องจุ่ยที่อยู่กับพี่เล็งมาตั้งแต่แรกด้วย  >"<

ดังนั้น หลังจากดูตอนที่ 22 เราก็เกิดอาการฟุ้งซ่านจนต้องเก็บมาแต่งฟิคนี่แหละค่ะ

ขอบอกไว้ก่อนเลยว่านี่เป็นฟิคคู่อนุรักษ์นิยม จะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ Lock x Set's Side และ Alle x Tie's Side

เรากะแต่งให้เป็นเหตุการณ์หลังจากที่ล็อคออนไปคุยกับทีเอเรียในช่วงต้นของตอน 22 น่ะนะ

เดิมทีตั้งใจจะรีบพิมพ์ให้เสร็จแล้วเอามาอัพก่อนตอน 23 ฉายที่ญี่ปุ่น เพราะไม่อยากเจอสปอยล์แล้วทำให้พล็อตที่วางเอาไว้ในหัวแต่เดิมมันเปลี่ยนไป  แต่ด้วยความที่สปีดในการทำงานเขียนของเรามันช้าจัด ก็เลยไม่ทันเอามาอัพตามที่ตั้งใจไว้จนได้

ยิ่งพอเจอสปอยล์ตอน 23 เข้าไป.....เศร้าโว้ยยยยยยยย  น้ำยาล้างจานโหดร้ายยยยยยยย  TTATT

ตอนแรกตั้งใจจะลงเนื้อเรื่องส่วนของคู่โปรดเราก่อนนะ แต่พอเจอตอน 23 แล้ว...ขอยอมยกให้คู่นี้ก่อนเลยละกัน  TTwTT

.

.

.

คำเตือน

1. ใครรับอะไรม่วงๆไม่ได้ เชิญคลิกที่กากบาทสีแดงมุมขวาบนค่ะ

2. ใครยังดูไม่ถึงตอน 21-22 ระวังเจอสปอยล์

3. ห้ามก็อปฟิคเรา  (ใครก็อปขอให้โดนเอ็กเซียสับ ตามด้วยโดนเวอร์ชู่ล้มทับ ไม่ต้องได้ผุดได้เกิดเลย!)  

Certainty in Uncertainty

-Lockon x Setsuna's Side-

Author : Aisa

Started : Fri. 2008/03/14
Finished : Sat. 2008/03/15

ในขณะที่สไนเปอร์หนุ่มกำลังจะกลับไปยังห้องของตัวเอง เขาก็พบว่ามีใครคนหนึ่งดักรอเขาอยู่ระหว่างทาง

"ไง เซ็ทสึนะ"  เขาหยุดและเอ่ยทัก  "มีอะไรเหรอ?"

เด็กหนุ่มจ้องหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งราวกับต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็กลับหลบสายตาก้มหน้านิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นจนเขารู้สึกผิดสังเกต

"เป็นอะไรไปน่ะ?"

เซ็ทสึนะยังคงนิ่งเงียบอยู่อีกพักใหญ่ แต่ในที่สุดก็ยอมขยับปากพูดด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน  "อย่า........อีกนะ"

"หา?"

"อย่าทำแบบนั้นอีกนะ"  เด็กหนุ่มพูดย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

เพียงเท่านี้ก็ทำให้เขาเข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการจะบอกอะไร เขาอดยิ้มน้อยๆไม่ได้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กที่แสดงความรู้สึกไม่เก่งแบบนี้

"อะไรกัน...นายไม่พอใจที่ฉันไปปกป้องทีเอเรียงั้นเหรอ?"  เขาแกล้งกระเซ้าเล่น ซึ่งก็ดูจะได้ผลดีเยี่ยมทีเดียว

"จะบ้าเหรอ!"  เซ็ทสึนะสวนกลับทันควันพร้อมหันมาจ้องตาเขาเขม็ง หน้าแดงก่ำซะจนไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือเขินกันแน่  "ฉันแค่ไม่อยากให้นายตาย!"

"เซ็ทสึนะ..."  สไนเปอร์หนุ่มเอ่ยทั้งรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน  "ฉันดีใจนะที่ได้รู้ว่านายเป็นห่วงฉัน"

ขณะนี้ดูเหมือนเจ้าหนูจะรู้ตัวแล้วว่าโพล่งอะไรออกไป ก็เลยรีบหลบสายตาอีกครั้งพลางพูดกลบเกลื่อน  "ในบรรดาพวกเราทั้งหมดน่ะ...ฉันก็ไม่อยากให้ใครตายทั้งนั้นแหละ"

แต่จะว่าเป็นการพูดกลบเกลื่อนก็ไม่เชิง เพราะนั่นก็เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเด็กหนุ่มชาวเคอร์จิสคนนี้เช่นกัน

ใช่สิ...ในเมื่อทุกคนอุตส่าห์ร่วมฝ่าฟัน ร่วมเป็นร่วมตายกันมาจนถึงตอนนี้แล้ว...ฉันไม่อยากสูญเสียใครไปทั้งนั้น

ในขณะที่เซ็ทสึนะจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองอยู่นั้นเอง ฝ่ามือใหญ่ก็ขยี้ลงมาบนหัวเขาด้วยความเอ็นดู

"นี่!  ทำอะไรของนาย?!"  เด็กหนุ่ยโวยวายพร้อมพยายามปัดป้องมือที่กำลังขยี้หัวเขาอยู่ออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จ

เจ้าของมือนั้นได้แต่หัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจดึงร่างเล็กมาโอบไว้หลวมๆ

"!!!!"

ถึงจะตกใจกับการโดนกอดอย่างกระทันหัน แต่เซ็ทสึนะก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดเขาจึงไม่รู้สึกอยากขัดขืนเลยสักนิด

"ฟังนะ เซ็ทสึนะ"  ล็อคออนพูดพลางใช้มือหนึ่งลูบหัวอีกฝ่ายประหนึ่งเป็นการปลอบโยน  "ไม่มีใครรู้หรอกนะว่าความตายจะมาเยือนเมื่อไหร่  ตั้งแต่วันแรกที่ฉันยอมรับหน้าที่ในฐานะกันดั้มไมสเตอร์ ฉันก็เตรียมใจเอาไว้อยู่แล้วว่าอาจจะตายในหน้าที่เมื่อไหร่ก็ได้"

"ในฐานะไมสเตอร์ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"  ร่างเล็กในอ้อมกอดพูดขึ้น  "แต่ว่านะ..."

"ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร  แน่นอนว่าพวกเราไม่ได้มาเป็นไมสเตอร์เพื่อที่จะมาตายหรอก"

"ล็อคออน..."

"นายเคยพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะขอสู้จนถึงที่สุด"

"...ก็ใช่"

"ฉันก็เหมือนกัน"  ล็อคออนเอ่ยอย่างหนักแน่น  "และตอนนี้ ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่นะ ยังอยู่ตรงนี้ กับนาย"  เขาพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นขึ้น  "เพราะงั้น...เราจะสู้ไปด้วยกันนะ"

เด็กหนุ่มพยักหน้าแทนคำตอบ  สองแขนของเขาค่อยๆยกขึ้นจะกอดอีกฝ่ายกลับ แต่ทว่า...

"ล็อคออน!  อยู่นี่เอง!  อยู่นี่เอง!  อ๊ะ..."  เสียงของเจ้าหุ่นยนต์ทรงกลมสีส้มดังขึ้นพร้อมๆกับที่มันกระเด้งเลี้ยวมาจากหัวมุมทางเดิน

เซ็ทสึนะรีบผลักล็อคออนออกไปอย่างแรงด้วยความตกใจบวกกับเขินจัด ทำเอาร่างสูงแทบกระเด็น

"ฉ...ฉันกลับห้องก่อนล่ะ"  เด็กหนุ่มรีบกล่าวขอตัวและผละจากไปทันที ทิ้งให้พ่อสไนเปอร์หนุ่มตาเดียวยืนเซ่ออยู่กับเจ้าหุ่นยนต์สัตว์เลี้ยง(?)แสนรัก

"ฮาโร่!  ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!  ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!"  ฮาโร่ที่ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าเข้ามาได้จังหวะดีไปหน่อยรีบเอามือปิดตาตัวเองพร้อมกับพูดแก้ตัว

ล็อคออนได้แต่ยิ้มน้อยๆพลางส่ายหัว  เขาแกล้งพูดขู่ฮาโร่เล่นๆ  "ถ้าไม่อยากถูกเซ็ทสึนะผ่าเป็นสองซีกล่ะก็อย่าพูดไปเชียวนะฮาโร่"

"รับทราบ!  รับทราบ!"

"ดีมาก  ว่าแล้วก็กลับห้องเรากันมั่งดีกว่า"  เขาอุ้มฮาโร่ขึ้นก่อนจะเดินกลับห้องของตัวเอง

...ถึงแม้ว่าในใจจะยังแอบเสียดายนิดๆที่ฮาโร่มาขัดจังหวะซะก่อนก็ตามทีเถอะ...

ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
ไม่มีใครรู้ว่าจะมีอะไรรออยู่เบื้องหน้า
อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน
สิ่งเดียวที่รู้แน่คือพวกเขาจะต้องต่อสู้ต่อไปให้ถึงที่สุด ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่
แต่อย่างน้อยสายสัมพันธ์นี้จะไม่มีวันพังทลายลงอย่างแน่นอน

~ End ~

พบกันคราวหน้า กับแฟนฟิค Certainty in Uncertainty -Allelujah x Tieria's Side- นะคะ

รักคนอ่าน  รักคนเม้นต์  จุ๊บๆ  >3<