2007/Jul/23

- ตอบ comment -

>> น้ำตาล
เหมือนเพนกวินในเรื่องตีนสุขสันต์ (Happy Feet) เลยเนอะ ซึ่งเราก็จำชื่อไม่ได้เหมือนกัน ฮา~

>> Zegale
รูปนั้นพี่มองไอ้ขนปุยๆสองหย่อมบนหัวเค้าเหมือนหูแฮะ ประมาณหูของหมีโคอาล่าน่ะ

>> MaNiAs
ไม่ใช่ลูกนกเพนกวินก็จริง แต่หนูอั๊งก็ทำตัวไม่เหมือนนกอยู่ดีแหละ
ลองคิดดูสิว่ามีลูกนกที่ไหนชอบไล่งับกระดาษทิชชูแล้วเอาไปฟัดเล่นเหมือนลูกแมว ชอบกระดิกหางดิ๊กๆเหมือนลูกหมา ชอบเล่นน้ำเหมือนลูกเป็ด แถมวันดีคืนดียังชอบกระโดดเกาะห้อยอยู่ข้างกรงเหมือนลูกลิง(ปนจิ้งจก)บ้างล่ะ? ^ ^"

>> Farine
ได้มาเลี้ยงเองถึงรู้ว่าลูกนกนี่โตเร็วมากจนน่าตกใจเลยล่ะค่ะ อย่างถ้าวันไหนเราเรียนเต็มวันแล้วไม่ได้แวะกลับบ้านมาดูแลเค้าตอนช่วงพักเที่ยงนะ พอกลับบ้านอีกทีตอนเย็นก็เห็นเค้าตัวใหญ่กว่าเมื่อตอนเช้าแล้ว

>> Icys คุณจม
เห็นเหมือนกลม ที่จริงก็ไม่กลมเท่าไหร่หรอกนะ รูปร่างจริงๆค่อนข้างเพรียวเพียงแต่เค้าชอบหดคอแล้วพองขนทำตัวฟูๆน่ะ

>> Natzumi น้องประจุ
ถ้าจะขโมยคงต้องคิดหนักหน่อยล่ะนะจ๊ะ เพราะอาจเจอ "อั๊งแอทแทค" ได้ ^ ^"

>> wassery_harp เสื่อมบลู
ก็ไม่รู้ว่าหนูอั๊งโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่นะที่มีแม่บ้าๆบอๆอย่างเราเนี่ย... ^ ^"
หนูอั๊งน่าจะเป็นเอี้ยงสาริกานั่นแหละ

>> Kaos
ก็บอกแล้วว่าน้องไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย น้องออกจะน่ารัก
หัวเค้าไม่ได้ฟูนะ ที่เห็นฟูๆปุยๆสีขาวๆนั่นเป็นขนรุ่นแรกสุดที่ยังหลุดไปไม่หมดน่ะ มันเลยเด่ๆอยู่อย่างนั้นแหละ
มีแต่คนเห็นว่ารูปหน้าตรงหนูอั๊งเหมือนเพนกวินในเรื่องตีนสุขสันต์แฮะ
เห็นหน้าชัดๆแบบนี้คงเข้าใจแล้วสินะว่าทำไมเค้าถึงได้ชื่อว่า "อั๊ง"

>> พี่อิ๋ม Asta
สาสบายดีค่า พี่อยู่ที่โน่นก็รักษาตัวด้วยนะคะ
คิดถึงพี่อิ๋มมากๆเลยค่ะ

>> Reiko-Lion เสื่อมม่วง
หน้าโมเอะขั้นสุดยอด...งั้นเหรอ? แหะๆ ^ ^"
ว่างๆก็แวะมาเยี่ยมลูกเราสิ ^ ^
ลูกเราเป็นได้หลายอย่างจริงๆนะ เป็นได้ทุกอย่าง...ที่ไม่ใช่นก (เพราะทำตัวไม่เหมือนนกเลย ^ ^" )

>> Koyuki จัง
หนูอั๊งเวลามองหน้าตรงเค้าจะชอบทำหน้าเอ๋อๆใส่น่ะค่ะ ดูตลกๆน่ารักดี ^ ^

>> น้อง AiBikU
โตเร็วขนาดนี้ก็เพราะกินทั้งวันน่ะสิคะ ยิ่งช่วงสองสัปดาห์แรกที่เค้ามาอยู่กับพี่เนี่ย เค้าร้องขออาหารทุกครึ่งชั่วโมงเลย พี่แทบไม่เป็นอันเรียนอันนอนแน่ะ ^ ^"

>> พี่ไอซ์ Luvless
อะไรกัน?! สาไม่ได้เห่อลูกนะคะ! แค่เด็กเค้าต้องการการดูแลมากเป็นพิเศษเท่านั้นเอ๊ง~

>> Nath
ตอนแรกก็กังวลเหมือนกันว่าเค้าจะบินได้รึเปล่า เพราะเราไม่มีปัญญาสอนเค้าบินแน่ๆ
แต่พอถึงเวลา เค้าก็เริ่มขยับปีกหัดบินจนบินได้เองค่ะ ปัจจุบันนี้บินคล่องแล้ว
สัญชาติญาณนี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆนะคะ

>> Zodiac.L. เสื่อมพิงค์
เค้าได้ชื่อนี้ก็เพราะความอั๊งของเค้านั่นแหละนะ

>> เนะนุ่ม Nezumi
หนูอั๊งหน้าตรงของจริงน่ารักกว่าในรูปถ่ายอีกนะจะบอกให้ หุๆ ^.^

>> องค์หญิง Garnet_Til
ลูกอั๊งมี 3 โหมดหลักๆ ได้แก่ โหมดแบ๊ว โหมดซึน และโหมดอาละวาด (ชั้นว่าชั้นไม่เคยสอนลูกชั้นแบบนี้นะ! เค้าเป็นเอง! =[]= )
ไว้หลังช่วงสอบก็แวะมาบ้านเราได้นะ ^ ^

>> คุณ hiney
ยินดีต้อนรับและขอบคุณที่มาเยี่ยมบล็อกเราค่ะ
คอมเมนต์คำเดียวง่ายๆสั้นๆ แต่สื่อความหมายชัดเจนดีนะคะ ^ ^

>> Rewolf-nus
ลูกชั้นน่ารักเสมอไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตามจ้ะ - -+
เข้าใจแล้วใช่ไหมว่า "แป๋วปิ๊ง~" เป็นเยี่ยงไร

>> AY-jint
ขอบคุณที่เป็นห่วงจ้า เวลาเค้าออกมาเล่นนอกกรงทีไร พี่ต้องระวังรอบด้านเลย

>> Nari พี่บี้ของชาวเหว
หนูอั๊งเค้าได้ชื่อนี้ก็เพราะความอั๊งของเค้านั่นแหละ
ว่างๆแวะมาเยี่ยมนายน้อยของเธอซะทีสิจ๊ะ

>> YokeK.N. พี่เห็ด
วันไหนร่อนแถวสยามก็แวะมาบ้านเราได้น่อ ยินดีต้อนรับเสมอ
ที่จริงเราซื้อกรงมาเตรียมไว้ตั้งแต่พ้นสัปดาห์แรกแล้วล่ะ แต่ตอนนั้นลูกอั๊งยังเล็ก เลยยังติดชอบนอนในตะกร้าอยู่
หลังจากถ่ายรูปครั้งนั้นไม่กี่วันเราก็ย้ายลูกอั๊งเข้ากรง เพราะเค้าโตจนคับตะกร้าแล้ว

>> Kojiroh ถั่วน้อย 101
ตาใสแป๋วปิ๊งจริง...แต่บางทีเค้าก็ทำตาขวางๆเป็นเหมือนกันนะ (เวลาเข้าโหมดซึนหรือโหมดอาละวาด)
ว่าแต่...มี๊น้ำกับเพนกวิน...กลายเป็นสายพันธุ์เดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะนั่น? ^ ^"


สวัสดีค่ะ ช่วงนี้เราก็เข้าสู่ช่วงเวลานรกแห่งการสอบกลางภาคแล้วนะคะ (<< แต่ก็ยังอุตส่าห์ดันทุรังมาอัพบล็อกเนอะ ^ ^" )

มาอัพบล็อกคราวนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องลูกอั๊งอีกตามเคยแหละค่ะ แต่คงต้องขอเล่าสั้นๆก่อนเนื่องจากมีเวลาจำกัด

ว่ากันด้วยเรื่องอะไรดีล่ะ? อืม...

เอ้า! ไหนๆวันนี้จะอัพรูปด้วย เอาเรื่องที่เกี่ยวกะรูปละกัน

.

.

.

หมายเหตุ :
1. รูปทั้งหมดที่เอามาให้ดูครั้งนี้ ถ่ายไว้เมื่อตอนค่ำวันพุธที่ 18 ก.ค. 2550
2. รูปทั้งหมดจะแฟลชหลอน เนื่องจากเราให้ท่านแม่ถ่ายรูปให้ เลยจำเป็นต้องปรับกล้องเป็นโหมดอัตโนมัติซึ่งจะมีแฟลช เราพยายามปรับแสงภาพให้หลอนน้อยลงแล้ว แต่ก็ได้เต็มที่แค่นี้แหละ  -  -"
3. กรุณาทำใจกับหน้าโทรมๆเหียกๆของเด็กช่วงใกล้สอบ  -  -"

.

.

.


อั๊งน้อยในกรงสีชมพู~

 

หนูอั๊งเป็นเด็กฉลาด แล้วก็มีลักษณะนิสัยเฉพาะตัวที่เด่นชัดมากอยู่อย่างนึงคือ "ขี้อ้อน"

อั๊งเห็นเราเป็นแม่ ก็เลยติดเรามากที่สุด เพราะฉะนั้นคนที่อั๊งชอบอ้อนมากที่สุดก็คือเรา

เมื่อตอนเด็กๆ เวลาอั๊งอ้อน อั๊งจะชอบเอาตัวเข้ามาซุก หรือไม่ก็มานอนในมือ แต่เดี๋ยวนี้อั๊งโตแล้ว วิธีอ้อนก็เลยต่างไปจากตอนเด็กแต่ก็ยังชอบสัมผัสกับตัวเราเหมือนเดิม

 


ลูกอั๊งบนมือเราเอง

 

อั๊งชอบขึ้นมาเกาะบนตัวคนค่ะ ที่ชอบที่สุดคือเกาะมือกับแขนเนี่ยแหละ เวลาเปิดกรงแล้วยื่นมือเข้าไปทีไร เค้าจะโดดขึ้นมือทันที แล้วเราก็จะค่อยๆประคองเค้าออกมา จากนั้นเค้าก็มักจะเขยิบมาเกาะอยู่ที่แขนท่อนล่าง

/ นึกท่าตัวเองเวลาโดนลูกอั๊งเกาะแขนแล้ว...รู้สึกเหมือนเป็นคนฝึกเหยี่ยวยังไงไม่รู้ 5555

แต่หนูอั๊งไม่ยอมหยุดอยู่แค่ที่แขนท่อนล่างค่ะ พอเกาะแขนไปได้สักพัก เค้าจะเริ่มเขยิบมาอยู่ตรงข้อพับแขน แล้วเอาเท้าตะกายๆแขนท่อนบน ประมาณจะบอกว่า 'นี่ๆ ยกแขนให้ชั้นขึ้นไปหน่อยสิ'

พอเค้าทำแบบนั้น เราก็ต้องค่อยๆกางแขนแล้วยกขึ้นเป็นแนวระนาบให้ลูกอั๊งไต่มาเกาะที่แขนท่อนบนและหลังจากนั้นลูกอั๊งก็จะขึ้นมายืนสง่าผ่าเผยอยู่บนไหล่เราในที่สุด

และแล้ว...เราก็กลายเป็นควายโดยสมบูรณ์... (โดนนกเอี้ยงเกาะ)

 


อั๊งน้อยบนไหล่แม่

 

ที่โปรดของลูกอั๊งคือบนไหล่ซ้ายของเราค่ะ

ตอนที่อั๊งขึ้นไหล่เราครั้งแรก เค้าเคยปีนข้ามจากไหล่ซ้ายไปไหล่ขวา แล้วก็กระโดดขึ้นไปเดินเตาะแตะเล่นอยู่บนหัวเราเลย ไม่ยอมลงด้วย กว่าจะเอาเค้าลงมาได้นี่หัวเราก็ยุ่งเหยิงไปแล้ว ^ ^"

 

<