สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นก็ขอขอบคุณทุกคนที่คอยให้กำลังใจเรื่องชุดกับออพชั่นนะคะ ไม่ว่าจะทางบล็อกหรือทางโทรศัพท์ก็ตาม แล้วก็ขอโทษเพื่อนร่วมทีมทุกคนด้วยที่เราทำให้ทุกคนเฟลแตกตามเราไปด้วย ขอโทษจริงๆนะ TT_TT

ในที่สุดชุดเราก็ไม่เสร็จค่ะ ตอนโทรหาป้าเมื่อวานนี้ ป้าบอกว่าร้านปักมันเจือกปักลายผิดแทบทุกชุดเลยค่ะ ป้าเลยต้องลำบากมานั่งทำใหม่แล้วเอาไปให้มันปักใหม่ ทำให้ชุดทุกคนล่าช้าแล้วก็เสร็จไม่ทันงานอย่างที่เห็น

จากที่ฝากไว้ทั้งหมด 5 ชุด มีเสร็จชุดเดียวคือชุดอานิสของเนเนะ แต่เนเนะดันไปงานไม่ได้กระทันหัน นอกจากนี้สมาชิกทีมอีกหลายคนก็ประสบปัญหาต่างๆกัน เช่นพ่อแม่ไม่ให้มาเพราะกลัวภัยระเบิดบ้างก็ชุดเสร็จไม่ทันงานบ้างก็ติดธุระอื่น ผลคือมีสมาชิกทีมมาคอสได้แค่ 4 คนอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ (ได้ข่าวว่าทีมนี้มีสมาชิกทั้งหมด 15 คน...)

วันนี้เราก็ไม่ได้คอสอะไรไปนะคะ เพราะไม่ได้เตรียมแผนสำรองอะไรไว้เลย แต่ก็ยังดีที่งานนี้มีคนคอสเหวทีมอื่นๆอีกมากมายให้ได้เห็นเป็นบุญตา เห็นแล้วแอบโฮกอยากกระโดดเข้าไปแจมใจจะขาด ติดที่ว่าชุดตัวเองดันไม่เสร็จนี่สิ ชิชะ... =3= (แต่ถ้าเกิดชุดเสร็จแล้ววันนี้ได้คอสจริงๆล่ะก็...มีหวังได้กลายเป็นแอชสาธารณะแหงๆ ^ ^" )

ว่าแล้วก็มาเข้าเรื่องรีพอร์ตดีกว่า แต่เราขอเล่าเกริ่นตั้งแต่เมื่อวานก็แล้วกันนะคะ

.

.

.

เมื่อวานตอนเย็น เราออกไปประตูน้ำเพื่อจะไปดูสภาพชุด ก่อนไปก็โทรหาป้า แล้วก็ได้รับคำตอบเหมือนอย่างที่บอกไปข้างต้นนั่นแหละค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องออกไปดูเองให้ได้ ก็ได้พ่อช่วยขับรถพาไปส่งประตูน้ำ

พอไปถึง สิ่งที่เราเห็นเป็นอย่างแรกคือกองซากผ้าอะไรสักอย่างที่มีลายปักเหียกๆสยองๆ (มาทราบทีหลังว่ามันคือซากชุดอาริเอตต้าที่ร้านปักปักลายให้ผิด จริงๆแล้วต้องปักข้างหน้า แต่มันดันเจือกปักข้างหลังให้ ผลคือเจ๊งทั้งชุดค่ะ)

พอเราถามว่าชุดอื่นๆเป็นยังไงบ้าง ก็ได้คำตอบว่ายังไม่เสร็จเลย ยิ่งชุดของเรานี่ปักผิดอย่างร้ายแรงมากๆ ว่าแล้วป้าก็เดินไปเอาหลักฐานจากร้านปักมาให้ดู

เห็นแล้วแบบว่า...กูดิฉันอยากกรีดร้องมากๆ ช่างปักเค้าแกะลายปักได้ถูกต้องสวยงามจริงๆ อันนี้ไม่เถียง

แต่จะดีมาก...ถ้าเค้าไม่ตาบอดสี...

คือว่า...

ขาว กับ แดง มันเหมือนกันตรงไหนวะเพคะ?! =[]=!!

โอ๊ย...ไม่อยากนึกถึงเลยจริงๆ คือสภาพมันอนาถมาก ทั้งที่เราอุตส่าห์ปริ๊นท์แบบเป็นภาพสีไปให้อย่างละเอียดแล้ว แต่ดูเหมือนเจ๊จะไม่ดูเลยว่าแต่ละชิ้นมันปักสีอะไรบ้าง เห็นแค่ว่าชั้นนอกสุดมันปักสีแดง เจ๊เลยล่อแดงเดือดมาทุกชิ้นเลย...

แล้วไอ้ลายที่ชั้นนอกสุดเนี่ย...ปักถูกสีนะคะ ลายก็ถูก แต่ขอโทษ...ด้านหน้ามันต้องเป็นผ้าสองชิ้นมาต่อกันตรงกลางแล้วมีรอยผ่า แต่อีเจ๊นี่ดันบ้องแบ๊ว...ปักลายเต็มๆมาให้บนผ้าชิ้นเดียว...ทำให้ผ่าไม่ได้... ป้าคนตัดก็ต้องรับกรรมตัดผ้าไปให้อีเจ๊นี่ปักใหม่อีกชิ้นน่ะสิ...

จะบอกว่างานนี้อีร้านปักทำแสบได้สาหัสมาก ป้าคนตัดถึงกับต้องไปนั่งคุมเรื่องปักเองเลย ไม่งั้นเดี๋ยวผิดอีก ทำให้ไม่มีเวลาทำชุดของคนอื่นๆให้เสร็จ ที่ไม่ทันกันเป็นระนาวนี่ก็เพราะอีร้านปักเบื๊อกนี่แท้ๆเลย...

สภาพเราตอนนั้นคือทั้งโกรธทั้งเฟลจนนิ่งไปแล้ว ป้าบอกว่าถ้าอยากเห็นชิ้นอื่นๆอีกก็ให้ไปดูที่ร้านปักเองก็ได้ แต่เราไม่ไปล่ะ ไม่อยากเห็นอะไรที่เลวร้ายแบบนั้นอีกแม้แต่ชิ้นเดียว แล้วก็ยังไม่อยากให้มือตัวเองเปื้อนเลือดคนอื่นโดยไม่จำเป็นด้วย...

จากนั้นเราก็ต้องรีบลาป้าแล้วกลับบ้านเพราะท่านแม่โทรมาเตือนว่ามีข่าวขู่วางระเบิดอีกแล้ว เราก็ได้แต่กลับมานั่งเอ๋ออยู่ที่บ้านตัวเองนี่แหละ นั่งเอ๋ออยู่กลางกองอุปกรณ์ทำออพชั่น ประมาณว่าไม่รู้จะทำอะไรต่อแล้ว จะแข็งใจทำออพชั่นต่อไปดีมั้ย?หรือจะตัดใจแล้วรีบไปอาบน้ำนอนแม่งซะเลย? เราได้แต่นั่งคิดแล้วก็นิ่งอยู่อย่างงั้นแหละ เป็นชั่วโมงเลย ถ้าไม่มีคนในทีมโทรมาคุยให้กำลังใจ เราคงนั่งเอ๋อไม่ได้สติอยู่แบบนั้นจนเช้า พอเริ่มได้สติ เราก็โทรแจ้งข่าวสมาชิกทีมคนอื่นๆ ที่รู้สึกผิดมากที่สุดก็ตอนบอกแฝดนี่แหละ เป็นคนชวนเค้ามาคอสเองแต่รู้สึกเหมือนทิ้งให้เค้าคอสแบบเอ๋อๆอยู่คนเดียวเพราะเค้ายังไม่ค่อยรู้จักสมาชิกทีมคนอื่นๆเลยนอกจากคนในสภาถั่วฯด้วยกันเท่านั้น ขอโทษนะ TT_TT

หลังจากปลงได้ เราก็ไปอาบน้ำแล้วจะเข้านอน แต่ตอนก่อนจะนอนนี่สิ...ดันเกิดเรื่องเข้าให้จนได้...

เราจำไม่ค่อยได้แล้วว่าตอนนั้นเรากำลังยืนทำบ้าอะไรอยู่หน้ากระจก รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้กลิ่นเลือดแล้วเห็นเลือดกำเดาตัวเองทะลักออกมาจากจมูกนี่แหละ เราก็รีบไปคว้าถังขยะมารอง แล้วก็นั่งนิ่งๆรอเลือดหยุด

ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณเกือบๆเที่ยงคืนได้มั้ง ตอนแรกเราก็นึกว่ามันจะเหมือนปกติทุกครั้งที่พอเลือดกำเดาไหลแล้วปล่อยมันไว้สักพักใหญ่ๆมันก็จะค่อยๆไหลน้อยลงแล้วหยุดเอง แต่นี่ไม่ใช่ค่ะ...มันไหลทะลักด้วยอัตราความเร็วการไหล 3 หยด(เบ้งๆ)ต่อวินาที โดยไม่มีทีท่าว่าจะไหลน้อยลงเลย แล้วเรารู้สึกว่าเลือดสีคล้ำผิดปกติด้วย เราเลยเอามือมารองแล้วดูสีเลือดให้ชัดๆ ปรากฏว่าเป็นสีแดงคล้ำข้นคลั่กเลย ถึงได้รู้ว่าเราเครียดจนความดันขึ้นกระทันหันทำให้เส้นเลือดใหญ่แตก แล้วเส้นเลือดใหญ่ที่ว่านี่ดันเป็นเส้นเลือดดำซะด้วยสิ สีเลือดถึงได้ออกมาชวนสยองปานนั้นไง...

เราส่ง SMS ไปบอกบางคนในทีมว่า "I've beennosebleeding for more than 10 minutes until now. I'm afraid that tomorrow I'll have that idiot low blood pressure again... Sorry if I'll be a little bit late." (เวอร์ชั่นไทย : ตูเลือดกำเดาไหลมานานกว่า 10 นาทีแล้วเนี่ย พรุ่งนี้มีหวังได้ความดันต่ำกำเริบฉิบฉ่อยอีกแหงๆ อาจจะไปสายหน่อยนะ ต้องขอโทษด้วย)

แล้วเราก็นั่งเอ๋อมองดูเลือดตัวเองหยดลงถังขยะต่อไปจนมันหยุดเอง สิริรวมเวลาได้ราวๆ 15 นาที ลองคำนวณดูเอาเองละกันนะว่าเราเสียเลือดไปเท่าไหร่ รู้แต่ที่แน่ๆคือมันเจิ่งนองเต็มก้นถังขยะเลยล่ะ (ยังไม่รวมที่เปรอะอยู่ตามเศษทิชชู่ใช้แล้วที่กองๆอยู่ในถังอีกนะ) ปริมาณเยอะกว่าที่อยู่ในถุงบริจาคเลือดอีกมั้ง

/me เห็นแล้วแอบเสียดาย...อยากเอามาย้อมหัวตัวเองชะมัด... TTwTT

จากนั้นเราก็รีบเข้านอน(สลบ)โดยเอาหิน Blood Stone ทุกชิ้นที่มีในบ้านมา โปะ ไว้กับตัว ^ ^"

.

.

.

แล้วก็ถึงเวลาเช้า...

เราตื่นตอนประมาณ 7 โมงเช้า พอพยายามจะลุกก็เป็นดังคาดค่ะ...ความดันตกต่ำอย่างแรงจนหน้ามืด...ล้ม ปุ หัวทิ่มหมอนลงไปใหม่ ทำให้เราต้องนอนตายต่อไปอีกราวๆครึ่งชั่วโมงกว่าจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไหว - -"

เรามาจัดของที่จะต้องเตรียมไปงาน ปรากฏว่าของมันน้อยจนทำเรางงเลย เพราะก่อนหน้านี้เราคิดว่ามันน่าจะต้องมีสัมภาระ(สัมภารก)เยอะกว่านี้ แต่ไปๆมาๆเนื่องจากชุดคอสไม่เสร็จ ก็เลยกลายเป็นว่าเรามีสัมภาระแค่กระเป๋า 1 ใบ กับถุงอีก 1 ใบ เท่านั้น

จากเดิมที่กะว่าจะแวะไปดูชุดที่ร้านป้าอีกทีตอนเช้า...ไม่ปงไม่ไปมันแล้วเว้ย! ไปไม่ไหว เราบอกพ่อให้ขับรถไปที่ตึกฐานเศรษฐกิจเลย

ตอนเช้าช่วงก่อนจะออกจากบ้านก็มีคนโทรมาเป็นระยะๆ พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกว่ามันแปลกเหมือนกัน เพราะเมื่อเช้า ตอนที่โทรศัพท์ดังแต่ละครั้งแล้วเราจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงน่ะ...เรารู้ก่อนเกือบหมดเลยว่าใครเป็นคนโทรมาทั้งที่เรายังไม่ได้ดูชื่อ...

มานั่งนึกดูระหว่างนั่งรถไปแล้วก็รู้สึกแปลกๆดีเหมือนกัน ช่วงไหนที่เราเสียเลือดมากๆจะเซ้นส์ดีเป็นพิเศษทุกทีเลย แปลกดีวุ้ย...

ระหว่างเดินทาง รู้สึกว่ารถติดพอสมควรเลยล่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับติดมาก คิดว่าคงเป็นเพราะคนพาลูกหลานออกไปเที่ยวงานวันเด็กกันเยอะนั่นแหละ

เราไปถึงงานตอนประมาณ 10 โมง รู้สึกว่างานนี้ดูคนน้อยผิดปกติจากงานคอสทั่วไป คิดว่าคนคอสบางส่วนคงไปงานเกมที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติกันล่ะมั้ง ว่าแล้วเราก็เดินเข้าไปตามหาพรรคพวกข้างในงาน ปรากฏว่าเจอเลขบูธเรียงมั่วครับท่าน! =[]= เราหาบูธ 69 ของพวกคุณจมไม่เจอง่ะ เราเลยโทรตามเกล ถึงได้รู้ว่าข้างบนมีห้องแต่งตัวขนาดใหญ่(ชนิดใช้เป็นที่ซ้อมดาบได้)อยู่!

รู้สึกว่างานคราวนี้คุณดอนโดะลงทุนมากเลย จองเหมาตั้ง 3 ห้อง แล้วงานนี้มีการจัดแบ่งการใช้ห้องได้ดีมากๆด้วย ห้องนึงเปิดบูธอีกห้องประกวดคอส ส่วนห้องบนชั้น 2 ก็จัดเป็นห้องแต่งตัวสำหรับนักคอสหญิงโดยเฉพาะเลย นับว่าจัดสรรการใช้ห้องได้เป็นสัดส่วนดีมาก ที่เราชื่นชมที่สุดคือเรื่องห้องแต่งตัวนี่แหละ ถ้าให้นักคอสไปแต่งตัวแค่ที่ห้องน้ำอย่างเดียวนี่คงห้องน้ำแตกแน่ๆ การที่ผู้จัดงานถึงกับอุตส่าห์ลงทุนเช่าห้องอีกห้องนึงไว้เพื่อให้ใช้เป็นห้องแต่งตัวโดยเฉพาะแบบนี้นับว่าเอาใจใส่ดีมากเลย ขอบคุณที่คำนึงถึงความสะดวกของนักคอสหญิงนะคะ ^ ^

เราขึ้นไปที่ห้องแต่งตัว ก็เจอเกลกับน้องนี้ดกำลังแต่งตัวอยู่ ว่าแล้วเราก็จับนังดิสท์ไปใส่คอนแทคเลนส์สีที่ห้องน้ำ แต่พยายามเท่าไหร่ก็จับใส่ไม่สำเร็จ ในที่สุดเราก็ต้องปล่อยให้น้องนี้ดพึ่งตัวเองจนสำเร็จจนได้ (แต่ได้ข่าวว่าใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ^ ^" )

แล้วแฝดเราก็มาถึงงานและตามมาสมทบที่ห้องน้ำ มาพร้อมกับน้องโบที่วันนี้มาคอสรินารี่ น่ารักมากๆเลย > < (/me แอบยั่วชาวสมาคมที่ไม่ได้ไปงานนี้ กร๊าก~)

หลังเสร็จธุระที่ห้องน้ำ เราก็ต้องกลับไปที่ห้องแต่งตัวแล้วจับแฝดใส่คอนแทคเลนส์สีเขียว ขอบอกว่ารายนี้จับใส่ง่ายมากๆใช้เวลาน้อยแค่พอๆกับเวลาเราใส่คอนแทคเลนส์เองเลยล่ะ (ว่าง่ายดีจังนะ...เรพลิก้าที่น่ารักของชั้น -_,- ) จากนั้นเราก็จับแฝดใส่วิก+จัดแต่งทรงผม ก่อนจะเอาเข็มขัดกับดาบให้ เป็นอันว่าลูคคุงก็แต่งตัวเสร็จคอมพลีทเรียบร้อยแล้วนะเคอะ (/me พราวด์ทูพรีเซนต์มากๆ > < )

ประมาณเกือบเที่ยง นาริคุงก็ตามมาสมทบ น่าเสียดายที่นาริคุงก็ไม่ได้ชุดเหมือนกัน แต่ก็อุตส่าห์มาเนียนคอสด้วย

หลังจากที่พวกเราแต่งตัว+เล่นบ้าเล่นบออะไรกันอยู่บนนั้นเสร็จแล้ว พวกเราก็เคลื่อนพลพร้อมสัมภาระลงมาที่บูธ ก่อนจะออกปฏิบัติการ "ร่อนรั่วทั่วงาน" กัน - -+

ระหว่างนี้เราเองก็ถ่ายรูปมาได้ไม่มากนักนะคะ เพราะส่วนใหญ่จะเดินมึนๆเอ๋อๆไปเรื่อยๆมากกว่า บางทีก็เกิดอาการหน้ามืดวูบหรือเจ็บหน้าอกแปล๊บแล้วทรุดฮวบลงไปให้เพื่อนผองต๊กกะใจเล่นเป็นระยะๆ แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะ ^ ^

หลังจากออกไปทัวร์ถ่ายรูปรั่วข้างนอกได้ 1 รอบ น้องนี้ดก็ต้องกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดเพราะร้อนใกล้เป็นลม ว่าแล้วพวกเราก็ต้องตามเข้าไปบ้างเพราะถ้าอยู่นานกว่านั้นอาจได้เป็นลมยกทีม ^ ^"

รินรินกับซีเกลตกลงกันว่าจะไปเปลี่ยนสลับชุดกัน ว่าแล้วทั้งสองก็ได้กลับสู่ชุดของตัวเองเหมือนเมื่อตอนไปไพรเวท PJ Only ที่บ้านเกล

ส่วนเราน่ะรึ? ด้วยความที่เห็นคนอื่นเค้าคอสกันแล้วเกิดอาการอยากแจม ในที่สุดก็เลยเอาวิกสีแดงเข้ม(ที่อุตส่าห์แอบเอามาเผื่อ)มาใส่ เอาเสื้อกาคุรัน(ที่โคจี้เพิ่งเอามาคืนนั่นแหละ)มาใส่แล้วก็เอาเข็มขัดมาคาดทับข้างนอกเสื้อ เท่านี้ก็เนียนสำเร็จแล้ว -_,-+

พอเนียนเสร็จ เราก็ไปลากแฝดกลับมาถ่ายรูปคู่ชู้ชื่น ปฏิบัติการแฟนเซอร์วิสคู่หัวแดงไปเยอะพอสมควรเลยล่ะ หุๆๆ ^.^

แอบฮาอยู่อย่าง ระหว่างงานมีการเปิดเพลง "ไมยะฮี้" (Dragostea Din Tei) ด้วย แล้วพอชาวสภาถั่วฯกับพันธมิตรได้ยินเพลงนี้...คุณคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะคะ?

แน่นอน...มันจะต้องนึกถึงเพลง "โอ้ เจ้าหนี้"

...แล้วร่างกายมันก็จะขยับเต้นไปเองโดยไม่รู้ตัวน่ะสิ!

แต่บังเอิญว่าคราวนี้ส่วนใหญ่จะคอสเหวกันอยู่ ภาพที่ปรากฏให้เห็นคือจะมีลูค แอช(เวอร์ชั่นเนียนชุด inner) และเจด(ซึ่งโดนถีบเข้าไปทีหลัง) ยืนเต้นโอ้เจ้าหนี้อยู่ท่ามกลางลานว่างตรงมุมหนึ่งของห้อง โดยมีท่านพีโอนี่ยืนถ่ายวีดีโออย่างขำสุดชีวิตอยู่ใกล้ๆ ^ ^"

/me งานนี้เต้นไม่ค่อยออกง่ะ ไม่ค่อยมีแรง+แขนเสื้อมันตึง+กลัววิกกระเจิง =w="

หลังเพลงจบ พวกเราทั้งสามก็สลายโต๋หนีกล้องอย่างรวดเร็วด้วยความอับอายขายขี้หน้า (<< มันยังอายเป็นอีกเรอะ?! =[]= ) เรานี่เล่นคลานกระดึ๊บๆๆๆๆๆหนีออกจากรัศมีกล้องไปเลยล่ะ ^ ^"

หลังจากนั้นพวกเราก็ยังคงชุมนุมสุมหัวกันอยู่แถวๆมุมห้องดังกล่าวจนกระทั่งสต๊าฟประกาศว่าใกล้เวลาเลิกงาน พวกเราเลยเตรียมเก็บข้าวเก็บของแล้วอพยพขึ้นไปนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำในห้องแต่งตัวแทน แล้วเราก็ได้กินอาหารคำแรกของวันนี้ ณ ห้องแต่งตัวนี่แหละ มันคือน้องเต้าหู้ปลาหลอดไส้ชีสที่ท่านพีเกลเอามาเผื่อแผ่นั่นเอง ขอบคุณมากนะจ๊ะ > <

พวกเราชาวเหวและผู้เกี่ยวข้องอีกหลายๆท่านก็ยังคงนั่งคุย นั่งเล่น นั่งถ่ายรูปรั่ว นั่งอ่านโด ฯลฯ กันอยู่ในห้องแต่งตัวจนกระทั่งถึงเวลาประมาณ 5 โมงก็เริ่มแยกย้ายกันกลับ เรากับพวกที่เหลือยังอยู่รอพ่อมารับแล้วก็กลับบ้านในเวลาไล่เลี่ยกัน

เรากลับถึงบ้านตอนประมาณ 6 โมงเย็น แล้วก็มานั่งกินมื้อเย็น(ที่ได้ซดน้ำเยอะเป็นพิเศษเนื่องจากเสียเลือดและเสียเหงื่อไปเยอะภายในระยะเวลา 24 ชั่วโมง) ก่อนจะเข้ามานั่งพิมพ์รีพอร์ตฉะนี้แล...

ขอบคุณที่ทนอ่านกันมาถึงตรงนี้นะคะ ^ ^

สำหรับรูป...ขอเวลาเราทำใจกับกล้องเราสักเล็กน้อยนะคะ เพราะถ่ายมาน้อยมาก แถมรูปส่วนใหญ่มืด(อีกแล้ว) ถ้าเกิดว่าเราคัดรูปมาแล้วเห็นว่ามีรูปที่พอจะแปะให้ดูได้ก็จะเอามาอัพให้ดูในครั้งหน้านะคะ แต่ถ้าไม่มี...ก็คงต้องรบกวนไปตามดูจากกล้องคนอื่นๆเอาล่ะค่ะ

~ Special Thanks ~

ขอบคุณท่านแม่ที่อนุญาตให้ลูกไปงานแม้จะเป็นห่วงสภาพสังขารลูก

ขอบคุณพ่อที่คอยขับรถไปรับไปส่ง (ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม)

ขอบคุณผู้จัดงานที่จัดงานดีๆแบบนี้ขึ้นมา

ขอบคุณชาวสภาถั่วฯและพันธมิตรทุกคนที่มาร่วมรั่วด้วยกันวันนี้

ขอบคุณสมาชิกทีมคอสเหวทุกท่านที่คอยให้กำลังใจและคอยเป็นห่วง

ขอบคุณชาวบอร์ดเทลส์ทุกท่านที่ให้การต้อนรับข้าพเจ้าเป็นอย่างดี

ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกท่านที่เข้ามาทักทายกันในงาน

และขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ ^ ^

ป.ล. พิมพ์ตั้งแต่ทุ่มครึ่ง...เสร็จตอนห้าทุ่ม... โอ้วพระเจ้าจอร์จ...รีพอร์ตบ้าอะไรวะ? - -"

* EDIT *

ท่านพีเกลอัพรูปกับรีพอร์ตแล้วล่ะ ไปดูได้ที่ Zegale's Blogนะคะ