ตอนแรกเห็น Exteen ปิดปรับปรุง นึกว่าจะไม่ได้อัพในวันนี้ซะแล้ว โชคดีที่สังหรณ์แม่น กลับมาเปิดเน็ตอีกทีตอนดึกๆปรากฏว่าใช้ได้แล้ว ขอบคุณสวรรค์!!

~ 24 ตุลาคม 2549 ~

วันนี้เป็นวันสำคัญวันหนึ่งในชีวิตคอสเพลย์ของเราเลยนะ

เพราะมันเป็นวันครบรอบ 7 ปีการแต่งคอสเพลย์ครั้งแรกของเรา

ย้อนกลับไปในวันนี้เมื่อ 7 ปีที่แล้วคือวันที่ 24 ตุลาคม 2542วันนั้นเป็นวันที่เราได้ไปงานคอสเพลย์และได้แต่งคอสเพลย์เป็นครั้งแรกในชีวิต

ตอนนั้นเราอายุ 13 อยู่ ม.2 สมัยนั้นยังไม่มีงานคอสเพลย์หรืองานการ์ตูนขนาดใหญ่เหมือนอย่างทุกวันนี้หรอก มีแต่งานเล็กๆที่จัดโดยกลุ่มการ์ตูนอิสระ งานคอสเพลย์งานแรกในชีวิตของเราคืองาน KAZE Party Meeting # 2ที่จัดที่ตึกช้าง จัดโดยกลุ่ม KAZE

งานนั้นเราคอสเป็นฮาเมล จากเรื่อง ฮาเมรูนแห่งบทเพลงกำราบมาร (น่าเสียดายที่อนิเมเรื่องนี้ไม่เข้าไทย มีแต่คอมิคลิขสิทธิ์ของ VBK)

นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้รู้ว่าคอสเพลย์คืออะไร...เป็นยังไง...และสนุกขนาดไหน...

คอสเพลย์ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆมากมาย ได้รู้จักผู้คนหลายวัยจากหลากหลายสาขาการเรียนและการงาน ทำให้เราได้มีสังคมและโลกทัศน์ที่กว้างขึ้น

คอสเพลย์ทำให้เราได้ทำสิ่งที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะ "ได้ทำ" และ "ทำได้" ในชีวิตนี้ จากที่เคยถูกเลี้ยงมาแบบคุณหนู(ทั้งที่จริงๆไม่ใช่) ทำอะไรเองแทบไม่เป็น ก็ได้กลายมาเป็นคนที่แกร่งกว่าเดิม อีกทั้งยังได้มีทักษะอะไรหลายๆอย่างที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะทำได้ เช่นสามารถทำงานประดิษฐ์ถึกๆได้ อะไรทำนองนี้เป็นต้น

คอสเพลย์สอนให้เราได้รู้จัก "ความมุ่งมั่น" ที่แท้จริง แล้วเราก็ยังคงเชื่อมาจนถึงปัจจุบันว่า "หากมีความตั้งใจจริงแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่มนุษย์ทำไม่ได้"

คอสเพลย์ทำให้เราได้ค้นพบสิ่งที่เราชอบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแสดงหรือหลายๆอย่างที่เกี่ยวข้อง

คอสเพลย์เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้รู้ว่าการ "ยิ้มทั้งน้ำตา" เป็นยังไง เพราะในยามที่เรารู้สึกแย่ มันก็สามารถทำให้เรายิ้มได้เสมอ ถึงแม้ว่าบางครั้งมันจะเป็นไปในทางตรงกันข้าม แต่ก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่หาไม่ได้จากที่ไหน

จากวันนั้นถึงวันนี้ รู้สึกว่าตัวเองได้ประสบพบเจอเรื่องราวมากมายทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย แต่ทั้งหมดนั้นก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ทำให้เราเติบโตขึ้น จนกระทั่งกลายมาเป็นตัวเราในปัจจุบัน

7 ปีเต็มๆที่เราคลุกคลีและผูกพันอยู่กับการคอสเพลย์ จนสามารถเรียกได้ว่ามันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว บางครั้งเราก็เคยนึกสงสัยอยู่เหมือนกันนะว่าถ้าชีวิตเราไม่มีคอสเพลย์แล้วมันจะเป็นยังไง นึกไม่ออกจริงๆ...

ทุกวันนี้สภาพบ้านเราและห้องเราเต็มไปด้วยของคอส เรามีรองเท้ามากกว่า 30 คู่ มีวิกผมมากกว่า 20 อัน มีชุดคอสหลายสิบชุด(ไม่เคยนับ) แล้วก็มีออพชั่นประหลาดๆอยู่เต็มบ้าน ทั้งหมดนี้ถ้าลองมาคิดคำนวณเป็นจำนวนเงินแล้วก็คงสยองไม่น้อยเลยเนอะ เหอๆ

แต่อย่างน้อย...เราก็ไม่เสียใจที่รักมัน...

ไม่เคยเสียใจ...และจะไม่มีวันเสียใจ...

พิมพ์มาจนถึงตอนนี้...น้ำตาจะไหลออกมาเองอีกแล้ว พอแค่นี้ดีก่อนกว่า เพราะเราเชื่อว่าถ้ายังมีครบรอบปีต่อๆไป...เราก็คงได้มานั่งรำลึกน้ำตาซึมแบบนี้อีกอยู่ดี

ขอบคุณท่านแม่ผู้แสนดีที่ไม่เคยห้าม อีกทั้งยังปล่อยให้ลูกคนนี้ได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก

ขอบคุณพ่อที่คอยไปรับไปส่งอยู่ตลอด (ถึงแม้ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ช่างเถอะ)

ขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคน ทั้งนักคอส ตากล้อง ผู้ชม กองเชียร์ แฟนคลับ(มีด้วยเรอะ?!)

และขอบคุณคนอ่านที่ทนอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ ^ ^

I LOVE YOU !

ขอแอบแถมท้ายอีกสักนิด เนื่องในโอกาสที่มันใกล้ๆกัน

~ 25 ตุลาคม 2549 ~

สภาถั่วฯอายุครบ 7 เดือนแล้วนะจ๊า~

มานั่งคิดย้อนดูแล้ว หลายๆคนเพิ่งจะได้รู้จักกันเมื่อตอนปลายเดือนมีนาคมที่ผ่านมานี้เอง แต่พวกเรากลับสนิทสนมผูกพันกันได้อย่างไม่น่าเชื่อเนอะ

ในฐานะประธาน อยากบอกว่ารักชาวสภาทุกคนมากๆนะ ^ ^