Tadaima~ กลับมาแล้วค่า~ ^o^
Je viens d'aller àla mer.

จริงๆก็กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะคือไประยองแบบวันเดียวกลับน่ะ แต่เพราะเมื่อคืนเราเหนื่อยมากเลยยังไม่ทันได้อัพบล็อก ขอมาอัพวันนี้แทนละกันนะ

เชิญพบกับบันทึกการเดินทางของเราได้เลยค่า~

วันเสาร์ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

4.00 AM
จากเดิมที่วางแผนไว้ว่าจะเริ่มออกเดินทางเวลาตี 4 ตรง กลับกลายเป็นว่าดันตื่นตอนตี 4 ไปซะได้ =_,=" เวลาออกเดินทางก็เลยเลทไปกว่าที่ตั้งใจไว้

5.55 AM
เริ่มออกเดินทางจากบ้านเรา ด้วยยานพาหนะ Van Hellsing - Mark Anek

ถ้าแปลกใจว่าไอ้ "แวน เฮลซิ่ง - มาร์ค อเนก" นี่มันคืออะไร ลองแปลแบบตรงตัวดูสิ...

van = รถตู้
hell = นรก
sing = ร้องเพลง

ส่วน Mark Anek (มาร์ค อเนก) เป็นชื่อเฉพาะที่เราตั้งให้เอง เดิมทีรถตู้คันนี้เป็นรถตู้สำหรับขนของ ต่อมามันก็ได้ถูกเรานำมาใช้ประโยชน์อย่างมากมายมหาศาลในการขนเพื่อน ขนชุดคอสและอุปกรณ์ต่างๆ เพราะฉะนั้นคำว่า "อเนก" นี้จึงย่อมาจาก "อเนกประสงค์" นั่นเอง (เรียกย่อๆว่า "คุณอเนก")

หมายเหตุ : พ่อเราเพิ่งติดเครื่องเสียงใหม่ให้คุณอเนก คราวนี้เลยเป็น "รถตู้นรกร้องเพลง" สมชื่อเลย เปิดเพลงได้กระหึ่มสะใจมาก แถมตอนนี้ก็เล่น CD ได้แล้วด้วย

ตอนนั่งรถขาไปเนี่ย เราอุตส่าห์ไรท์ CD เพลงอนิเมไปเปิดฟังสร้างบรรยากาศเลยนะ หุๆ เรารวมเพลงของ 3 เรื่องลงแผ่นเดียวกันไว้ ได้แก่
1. ซี้ด~~ เด็ด!
2. ตายด่วน
3. มิโกะตีฉิ่ง
(แต่ละชื่อ... ^ ^" )
ระหว่างนั่งรถไป เราแทบไม่เห็นถนนเป็นถนนแล้ว เราเห็นแต่...อวกาศ...ท้องฟ้า...ทะเล...เกาะสวาทหาดสวรรค์...แล้วก็กลับไปดวงจันทร์...ตามด้วยสวนดอกไม้แห่งคำสัญญา... (จินตนาการหลุดลอยไปเพราะเพลงนี่แหละ>w< )

อ้อ! ลืมบอกไป ทริปนี้พ่อเราให้ยืมโน้ตบุ๊คไปด้วยแหละ ช่วงไหนนั่งรถเบื่อๆก็เอามาเปิดตายด่วนดูเพราะเราเอาแผ่นไปด้วย กร๊าก~ สร้างบรรยากาศสุดๆ >w<

7.55 AM
เข้าเขตจังหวัดระยอง

8.30 AM
เริ่มมองเห็นทะเลหาดแรกที่ไปถึงคือหาดแม่รำพึง

ด้วยความที่เราไม่ได้เห็นมาตั้ง 12 ปีอ่ะนะ...เราเลยลุกจากเบาะกลางมาเกาะหน้าต่างรถเพื่อมองทะเลให้เต็มตา อา...สวยจัง อยากรีบลงไปวิ่งย่ำน้ำซะแล้วสิ (กรุณาอย่านึกถึงสเตล่า -_-" )

9.00 AM
ถึงหาดบ้านเพ จากนั้นก็แวะกินมื้อเช้าที่ร้าน "จ่าพราวซีฟู้ด" (แอบโฆษณา ร้านนี้อร่อยทุกอย่างจริงๆ) เราจำได้จากอ่างน้ำพุที่ตั้งอยู่หน้าร้านว่าเราเคยมาร้านนี้เมื่อ 12 ปีก่อน

เมื่อมองออกไปจากด้านริมหาดที่ร้านนี้ตั้งอยู่ จะสามารถเห็นวิวเกาะเสม็ดได้อย่างชัดเจน (ขอบอกว่าเหมือนใน OP ตายด่วนเปี๊ยบเลย กรี๊ดๆ >w< )

9.50 AM
ออกเดินทางสำรวจต่อ ผ่านหาดสวนสน แต่ยังไม่ได้ลงจอดแวะสำรวจ

10.30 AM
ออกเดินทางสำรวจต่อไปยังหาดแม่พิมพ์ หาดแม่พิมพ์นี้ตั้งอยู่ในตำบลสุนทรภู่อำเภอแกลง จังหวัดระยอง โดยส่วนตัวแล้วเราชอบหาดนี้ที่สุดนะ เพราะน้ำทะเลสะอาดมาก วิวก็สวย คนก็ค่อนข้างน้อย ตอนนี้เล็งไว้แล้วว่าอาจจะมาจัดไพรเวทคอสที่หาดนี้แหละ

เราลงเดินสำรวจหาดแม่พิมพ์ในสภาพ...เหมือนแวมไพร์อีเพิ้ง ถือร่ม+หิ้วกล้องเดินดุ่ยๆไปตามชายหาด ก็คนมันไม่อยากโดนแดดนี่นา!>"< (<< ได้ข่าวว่าโบ๊ะครีมกันแดดไปแล้วตั้งแต่ก่อนลงจากรถ ^ ^" )

เราได้ลงไปเดินย่ำน้ำทะเลเล่นด้วย ไม่ได้สัมผัสมานานตั้ง 12 ปีแล้ว คิดถึงทะเลมากๆเลยโดยเฉพาะทะเลระยอง (แต่ดูเหมือนว่าเราจะแต่งตัวไปไม่ได้เข้ากับการเดินเล่นที่ชายหาดเลยแฮะ เล่นใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นซิปหน้าสีดำ+กางเกงยีนส์ขายาวสีครีมตัวใหญ่หลวมโพรกไปเนี่ย... ^ ^" )

เก็บรูปวิวหาดแม่พิมพ์ไปได้จำนวนนึงเราก็กลับมาขึ้นรถแล้วออกเดินทางสำรวจหาดอื่นต่อ

2.10 PM
เสร็จสิ้นการสำรวจชายหาดทั้งหมดภายในเขตจังหวัดระยองเก็บรูปได้หลายที่ จากนั้นก็แวะตลาดบ้านเพเพื่อซื้อของฝากกลับบ้าน

2.40 PM
ออกเดินทางออกจากจังหวัดระยอง จุดหมายต่อไปคือพัทยา

3.15 PM
ถึงตัวเมืองพัทยา ผ่านหาดพัทยาเป็นหาดแรก ได้กลิ่นเน่ามาแต่ไกล คนเยอะแน่นเอี้ยด~ มองไปไม่เห็นสีครามของทะเลเลยเพราะน้ำทะเลโสโครกมากจนเป็นสีโคลน(แง้~~เสียบรรยากาศหมด TToTT )

เนื่องจากทนสภาพหาดพัทยาไม่ไหว จึงรีบเปลี่ยนเป้าหมายไปยังหาดจอมเทียน เห็นแล้วค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย ทั้งๆที่เป็นทะเลของเมืองเดียวกันแท้ๆแต่ความสะอาดผิดกันลิบลับเลย ว่าแล้วเราก็ได้จอดพักลงไปสัมผัสหาดทรายและน้ำทะเลอีกครั้ง แล้วก็ได้ถ่ายรูปจนฟิล์มหมดม้วน

ตอนเดินย่ำน้ำทะเลเล่นอยู่นั้นเอง เราก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างบนพื้นทรายสะท้อนแสงแดดแวบเข้าตาเรา เราก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาดูก็เห็นว่ามันเป็นเปลือกหอยอันเล็กๆ ลักษณะผิวเปลือกเป็นสีมุกนวลๆสวยมากเลย

เปลือกหอยอันนี้ทำให้เรานึกถึงเรื่อง Kannazuki no Miko ตอนที่ 3 ขึ้นมา ในตอนนี้จะมีฉากที่จิคาเนะชวนฮิเมโกะไปนั่งคุยกันที่ริมหาด ฮิเมโกะจะพูดประมาณว่า "ฉันมักจะทำให้คนรอบข้างเจ็บปวดอยู่เรื่อย คนอย่างฉันคงจะไม่สมควรอยู่ใกล้ชิดใครเลยล่ะมั้ง"
แต่แล้วจิคาเนะก็หยิบเปลือกหอยขึ้นมาอันหนึ่งจากพื้นทรายใกล้ๆตัว แล้วพูดปลอบฮิเมโกะว่า"ถ้าเป็นเปลือกหอยสองฝา มันย่อมจะมีเพียงคู่เดียวเท่านั้นที่ประกบกันได้อย่างพอดี เพียงคู่เดียวในโลกเท่านั้น...แต่มันต้องมีอย่างแน่นอน ฉันคิดว่ามนุษย์เราก็เหมือนกันแหละ
จะต้องมีใครสักคนในโลกนี้กำลังรอฮิเมโกะอยู่เหมือนกัน เธอคนเดียวเท่านั้น...ฮิเมโกะ มีเพียงคนเดียวแน่นอน
ไม่มีใครต้องอยู่อย่างเดียวดายหรอก ฮิเมโกะก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด อย่างช้าๆแต่มั่นคง จนกว่าจะได้พบคนคนนั้นของฮิเมโกะ
และจนกว่าจะถึงเวลานั้น ฉัน... ฉันจะปกป้องฮิเมโกะเอง"

/me นึกถึงตอนนั้นแล้วก็ยังคงยืนเหม่อตากแดดอยู่ที่เดิม ลืมความกลัวดำไปจนหมดสิ้น

ลมทะเลพัดผมที่มัดหลวมๆเอาไว้ของเราให้ปลิวไปตามสายลม คลื่นซัดสาดเข้ามาโดนขาที่ย่ำอยู่ในน้ำทะเล ขากางเกงยีนส์ที่อุตส่าห์พับขึ้นมาถึงเข่ายังโดนคลื่นซัดจนเปียก แต่เราไม่สนใจหรอก

บางทีอนิเมก็ให้อะไรกับคนเราได้มากกว่าที่คิดนะ ไม่ว่าจะเป็นคติแง่คิดในการดำเนินชีวิต หรือแม้กระทั่ง...การปลอบใจ...

นั่นสินะ...ไม่มีใครในโลกต้องอยู่ตัวคนเดียวหรอก เราเชื่อว่าต้องมีใครสักคนในโลกนี้กำลังรอเราอยู่...เช่นเดียวกับที่เรากำลังรอเค้าแน่ๆ

ว่าแล้วก็นึกถึง Soukyuu no Fafner ตอนจบ ฉากที่คาซึกิกลับมาจากการต่อสู้ครั้งสุดท้ายและ landing ที่ริมหาด คาซึกิออกมาจากค็อกพิท ยืนย่ำอยู่ในน้ำทะเลที่ระดับเหนือข้อเท้า(เหมือนที่เรากำลังยืนอยู่ในตอนนั้น) ก่อนจะให้คำสัญญาในใจว่า "โซชิ... ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะรอนายอยู่ที่นี่...ตลอดไป"
หลังจากนั้นพอภาพตัดเปลี่ยนมาเป็นภาพเกาะที่มองจากบนท้องฟ้าแล้วค่อยๆซูมถอยออกสูงขึ้นไปในหมู่เมฆ ก็จะมีเสียงโซชิพูดขึ้นว่า "บัดนี้ฉันเข้าใจแล้ว ถึงแม้ว่าการมีชีวิตอยู่อาจจะนำไปสู่ความเจ็บปวด แต่ฉันก็จะขอเลือกที่จะมีตัวตนอยู่...เพื่อที่จะได้พบกับนายอีกครั้ง ตราบเท่าที่นายยังเชื่อมั่น สักวันหนึ่งฉันจะกลับไปอย่างแน่นอน...กลับไปยังที่ที่มีนายอยู่"

(แหม...รีบๆกลับมาเลยนะ จิคาเนะกับฮิเมโกะสัญญากันแล้วยังกลับมาเจอกันอีกตามสัญญาได้ พวกนายก็ต้องทำได้เหมือนกันสิ! >w< )

สักวัน...เราคงจะได้เจอเหมือนกันสินะ การรอคอยนี้จะได้สิ้นสุดลงสักที...

อ่า...ขออภัยที่เราทำให้น้ำทะเลกลายเป็นน้ำเน่าคนอ่านอย่าเพิ่งอาเจียนนะคะ ^ ^"

กลับมาเข้าเรื่องบันทึกการเดินทางต่อดีกว่า ใกล้จบละ

5.55 PM
ออกเดินทางจากตัวเมืองพัทยา มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ (ขอบอกว่าเราหลับตลอดทาง)

8.00 PM
กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ แต่เหนื่อยโคตร (ดำกลับมาอีกต่างหากTToTT )

เป็นอันว่าเสร็จสิ้นภารกิจการค้นหา "สถานที่ที่ท้องฟ้าและทะเลบรรจบ~ A Place Where Sky and Sea Meet"

ผลการสำรวจหาดสำหรับหาสถานที่จัดไพรเวทคอส ได้ข้อมูลหาดต่างๆมาดังนี้

เริ่มจากในระยองก่อน

หาดแม่รำพึง น้ำทะเลสะอาด คนค่อนข้างน้อยถ้าไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยว

หาดบ้านเพ น้ำทะเลขุ่นกว่าหาดแม่รำพึงเล็กน้อย แต่วิวดีมาก มองเห็นเกาะเสม็ดได้ และจุดที่มองเห็นวิวเกาะเสม็ดนี้แหละที่เหมือนใน OP ตายด่วน

หาดสวนสน คนน้อยสุดๆ น้ำทะเลค่อนข้างสะอาด แต่ตามชายหาดมีขยะค่อนข้างเยอะ

หาดแม่พิมพ์ น้ำทะเลสะอาดมากจนเห็นเป็นสีเขียวคราม วิวดี มีเกาะแก่งให้เห็นเล็กน้อย คนค่อนข้างน้อย (โดยส่วนตัว เราติดใจที่นี่ที่สุดแหละ ^o^ )

ต่อมาก็หาดในพัทยา

หาดพัทยา อย่างที่บอกไปแล้วคือน้ำทะเลโสโครกมาก คนเยอะสุดๆ (ตัดทิ้งไปได้เลย)

หาดจอมเทียน น้ำทะเลสะอาดหาดทรายสะอาด จำนวนคนเรียกได้ว่าปานกลาง

ขั้นตอนต่อไปคือการเอาข้อมูลที่ได้มานี้เข้าสู่ที่ประชุมของกลุ่มเราเพื่อหาข้อสรุปการเลือกสถานที่จัดไพรเวทคอส Out Of Orbit # 2 (OOO2)

รอติดตามละกันนะคะทุกคน ^ ^

ป.ล. ยังไม่ได้เอาฟิล์มไปล้างเลย ไว้ได้รูปมาเมื่อไหร่จะรีบเอาไปสแกนนะ